imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.
Paul heeft zijn/haar biografie nog niet ingesteld

Hole in the Rock

Op de dag dat we aankwamen in Nieuw Zeeland werden we aangesproken door een Nederlandse schipper. Berend is na zijn zeiltocht over de Pacific in NZ blijven hangen en werkt nu al jaren als kapitein op één van de vele rondvaartboten. Fullers Great Sights, http://www.dolphincruises.co.nz De oude heer Fuller is zo'n 80 jaar geleden al begonnen met sightseeingtours in de Bay of Islands. Ging dat destijds nog met een simpel motorbootje, inmiddels vaart het bedrijf met meer dan tien moderne boten en worden er dagelijks trips georganiseerd. We nodigden hem uit voor een biertje en hij vertelde met veel enthousiasme over de vele must-see's en ankerplekken in de Bay of Islands. Bij vertrek zei hij al, 'jullie moeten gewoon een keer meekomen op mijn boot. Dan laat ik het allemaal zien'!

 

Vandaag was het zover. Berend had ons 'getext' dat we om half negen klaar moesten staan op de stijger in Opua. We gingen mee op de Tangaroa 3, een jetstream aangedreven monster dat af en toe de dertig knopen aantikt. Aan boord zo'n 50 enthousiaste toeristen die o.a. graag met dolfijnen wilden zwemmen, ook een onderdeel van de trip. Berend, Billy voor zijn kiwi-crew, had druk marifooncontact met andere boten in de baai. Waar dolfijnen zijn gespot wordt zo aan elkaar doorgegeven. De ene boot lost de andere af. En de dolfijnen vinden het wel best. De eerste groep stortte zich met flippers en snorkels in het water. Wij zaten in de tweede groep en werden al koud van het kijken naar de anderen. En die dolfijnen zijn zo toch ook mooi te zien?

 

Het volgende onderdeel was de bekende 'Hole in the Rock', een soort tunnel in een grote rots waar je doorheen kunt varen. Maar natuurlijk niet met een rondvaartboot... toch? Ja hoor, Berend wel. Heeft hij vast niet op de zeevaartschool van Terschelling geleerd. Maar met uiterste precisie manoeuvreerde hij het schip vlak langs de rotsen en door de tunnel. Waanzinnig. Een geweldige spot. Enorm veel vogels en vissen op en in het water. Een prachtig schouwspel.

 

Voor de lunch legden we aan bij een mooi eilandje. We maakten kennis met Helen en Maggie uit Engeland en klommen naar de top voor een mooi uitzicht over de baai. Na een uurtje ging het snel weer verder want er moest ook nog post bezorgd worden op Motukiekie Island. 'Neem het even over Paul, daarheen, op dat eiland af, kan ik even naar beneden'. Ok, maar met 25 knopen op een jetstream boot door de Bay of Islands is even wat anders dan met een bedaarde Hallberg Rassy rond de wereld. Gelukkig was het kielzog nog redelijk recht toen Berend weer terugkwam.

 

Later liet Berend ons nog de Black Rocks zien waar veel vogels nestelen. Een stel die hards werd het water in gelaten om mosselen van de rotsen te plukken de zogeheten 'green lip mussels'. Even later kwam Tina van de crew al langs met vers gestoomde mosselen om iedereen even te laten proeven. Heerlijk! Via Pahia en het mooie plaatsje Russell ging het weer op Opua aan. 'Stuur jij even Paul, dan kan mijn logboek invullen'. Ach ja, ik wist nu hoe het moest. Al gingen we nu maar 6 knopen..

 

Wat een geweldige dag (cool and awesome!)

We hebben genoten van de tocht, de stuurmanskunsten van Berend en de hospitality van de crew.

Monique heeft ruim 200 foto's geschoten en ik wel een uur film!

Lees Meer
1877 Hits
0 reacties

Full Circle Bierblikjespletter voor Zeezeilers (Patent Pending)

 

Om met een zeilschip de wereld over te zeilen moet je behoorlijk ‘self supporting’ zijn. Monitoring van de hoeveelheid dieselolie, drinkwater en accuspanning is een dagelijkse bezigheid. Met twee linker handen kom je ook niet ver want er is altijd wel iets te repareren en met alle moderne elektronische navigatieapparatuur moet je ook al een halve computer-nerd zijn.

Afvalmanagement is ook zoiets. Je kunt alles overboord zetten maar dat is niet zo vriendelijk voor moeder aarde waarvan je de schoonheid juist zo gaat waarderen als je over die eindeloze plas water vaart. Op de Full Circle wordt daarom alle afval gescheiden. Glas gaat in de glasbak onder een luik (ik heb geadviseerd daar ook drie ronde gaten (bruin, wit en groen) in te zagen), blik wordt apart bewaard en restafval wordt zo klein mogelijk gemaakt en bewaard in vuilniszakken. Bij aankomst in een haven wordt alles ingeleverd. Alleen groen afval is voer voor de vissen en gaat overboord.

Een eigen uitvinding waar Paul apentrots op is, is zijn bierblikjespletter waarmee het volume van de te bewaren lege blikjes aanzienlijk wordt beperkt. Het is gemaakt van twee plankjes hout (afvalplankjes teakhout van onze buurvrouw Rita) en een stukje touw. Op de foto’s wordt het gebruik door Paul gedemonstreerd:

  1. Geniet van je biertje

  2. Draai met beide handen in een tegengestelde beweging wat kreukels in het blikje

  3. Plet het blikje in de bierblikjespletter tot een dubbeltje

Het prototype wordt al drie jaar succesvol gebruikt en het concept is volgens mij rijp om in serieproductie breed in de markt te worden gezet. Daarnaast valt te denken aan productuitbreiding. Een zwaardere versie voor conservenblikken, bouwtekeningen voor doe-het-zelvers en complete bouwpakketten met handleiding voor dummies. Voor de happy few valt te denken aan een luxe uitvoering in Rietveldkleuren.

 

Hans van der Linden

 

Lees Meer
1674 Hits
0 reacties

Over weather windows en schuifpuien

De oversteek van Fiji naar Nieuw Zeeland is vooralsnog de laatste etappe in ons Pacific avontuur van dit jaar. Maar tegelijkertijd de meest lastige oversteek. Hoe komt dat zo? Voor duizend zeemijlen draaien we onze hand toch niet meer om? Dat klopt. Maar naar Nieuw Zeeland varen betekent het verlaten van de tropen. Eerst vaar je nog lekker op de passaatwind naar het Zuiden. Na een tijdje houdt die echter op met blazen. Je komt dan meestal in een zone van hogedruk met weinig wind. Het is zaak daar niet teveel tijd te verliezen. Op tijd aankomen is het devies. Boven Nieuw Zeeland waait de wind vaak uit het Westen en komt de ene na de andere depressie mee. We waren al gewaarschuwd voor situaties met 50 knopen wind. Dat is dus zware storm.

Kortom, zeilers, en wij van de Full Circle dus ook, nemen de oversteek naar NZ serieus. Nu is er in Nieuw Zeeland ook een soort Piet Paulusma. En die adviseert zeilers over goede ‘vertrekmomenten’ en vooral wanneer je het beste de Bay of Islands, de aanloopbaai voor de meeste jachten, binnen kunt lopen. Zo’n moment wordt dan een ‘weather window’ genoemd. Best fijn dat deze BobMcDavit, een oud medewerker van de Nieuw Zeelandse metereologische dienst, met ons meekijkt. Dat geeft vertrouwen. Voor vertrek verdiepen we ons dus terdege in weerkaarten en prognoses. Maar ja verder dan een week kun je niet echt kijken en voor die ruim duizend mijl hebben we toch een dikke week nodig. En internet is onderweg niet voorhanden. Goede zeilvrienden die momenteel in Zuid Frankrijk verblijven, Marieke en Tom, springen dan bij. Marieke is een kei in weerroutering. Elke dag rolt er via onze sailmail een update binnen...

 

We zijn dus vertrokken op het best mogelijke moment. Onder Fiji lag al dagen lang een front stationair. Daar moesten we ons de eerste twee dagen doorheen worstelen. Veel wind en hoge golven. Maar daarna zeilden we het hogedruk gebied in. Heerlijk. Mooie blauwe lucht, lekker weer. En de barometer bleef maar stijgen. En de windmeter maar dalen. De gang ging er helemaal uit. ‘Jullie weather window wordt steeds groter’, schreef Marieke. ‘Het lijkt nu wel een schuifpui’. Ja, die 50 knopen wind zijn we mooi misgelopen. Maar om nu direct mee te doen aan een Volvo uithoudingsproef.

 

In de laatste 100 mijl pikten we gelukkig de wind weer op. En geleidelijk trok het aan tot 35 knopen. Dan varen we dus met drie riffen in het grootzeil en de kotterfok. Stevige golven die af en toe gingen breken. Dit gecombineerd met een baard van ruim een week geeft je toch weer dat stoere gevoel van op eigen kiel Nieuw Zeeland bereiken. Maar over die vierhondert liter diesel wil ik het liever niet meer hebben...

Lees Meer
1581 Hits
0 reacties

Familie in Fiji

In december vorig jaar, toen Monique en Paul bij ons waren, kwam het idee boven om het traject naar Nieuw Zeeland mee te varen met de Full Circle. De wereldbol werd erbij gepakt. Hmmm, aanmonsteren bij Paul (kapitein, broer van Hans) en Monique (kok, die altijd iets lekkers op tafel weet te toveren), een stukje in de tropen zeilen, langs mooie Bounty eilandjes, een oversteek van ruim een week naar Nieuw Zeeland en dan nog wat in Nieuw Zeeland rondkijken… klinkt aantrekkelijk! Alleen die lange vliegreizen heen en terug….

Op het vliegveld van Nandi op Viti Levu, het hoofdeiland van Fiji, werden we door Paul en Monique opgewacht met de traditionele rumpunch in hun traditionele Full Circle kleding. Heerlijk!! En dan bedoel ik zowel de rumpunch als het vooruitzicht dat we binnen afzienbare tijd een goed bed zouden voelen, op de Full Circle.

Op onze eerste dag in Fiji zijn we met de bus vanuit de jachthaven naar Lautoka gegaan. De bushalte: geen paaltje of wachthokje, maar de mangoboom net buiten de jachthaven. In Lautoka hebben we een flinke hoeveelheid groenten en fruit ingeslagen op een grote overdekte markt. In de supermarkt nog wat aanvullende inkopen, dus bepakt en bezakt gingen we met de bus terug. Paul mocht voor het uitstappen aan het touwtje trekken, waarmee de fietsbel bij de chauffeur ging bellen. Bij de eerste de beste uitrit stopte de bus… zo’n 50 meter vóór onze mangoboom. Bofte Hans even, mocht hij ook nog bellen!! Op de boot verdwenen de inkopen in no time in de koelkast en al de handige vaste plekjes die Paul en Monique hebben.

Voor de tweede dag stond een rustig zeiltochtje op het programma. Het begon inderdaad rustig, maar al snel liep de wind op naar 30 knopen, windkracht 7. Met de bijbehorende golven. Gelukkig waren onze magen daartegen bestand en kwamen we aan het eind van de middag aan in de baai tussen de eilandjes Wayasewa en Waya. Een mooi plekje! ’s Avonds draaide de wind en lag de boot te stampen en te rollen op de golven. Onze slaapplaats in de voorpunt van de boot ging flink op en neer. Een slaapplaatsje op de grond in de kajuit beviel me die nacht beter…

De volgende dagen hebben we een paar keer gesnorkeld: tientallen soorten koraal en vissen, in een ‘berglandschap’ dat rustig onder je door schuift. Prachtig!!

De eilandjes van de Yasawa Group liggen soms vlak bij elkaar. Als je komt aanzeilen, lijkt het of je één eiland nadert. Terwijl je langsvaart, ontstaan er telkens mooie doorkijkjes. De eilanden zijn heuvelachtig met hier en daar witte stranden. Tussen de palmbomen zie je een dorp of een resort. Met toestemming van de Chief hebben we één van de dorpjes bekeken. De kinderen kwamen nieuwsgierig naar ons toe. Ze hadden snel in de gaten dat er iets kraakte in mijn broekzak en wilden weten wat er in zat. Het was een klein cadeautje, een paar gehaakte baby sandaaltjes. Ze liepen voor ons uit naar een huis waar een gezin met een baby woonde. We werden uitgenodigd om binnen te komen. Terwijl de moeder de sandaaltjes aantrok bij haar dochtertje, vermaakten de grotere kinderen ons met lieve en rare gezichtjes voor de foto. En dan even meekijken op de camera, hoe ze er op staan!

Vandaag zetten we na een kleine week weer koers naar de jachthaven Vuda Marina. Op het terras hebben we genoten van swingende life muziek, lekkere drankjes, kiprolletjes en… heerlijke patat. Monique verheugde zich er al op, want patat is één van de weinige gerechten die Monique niet zelf kan toveren op de Full Circle.

 

Morgen en overmorgen gaan we de boot weer bevoorraden en klaarmaken voor de overtocht naar Nieuw Zeeland. Het volgende avontuur gaat beginnen!

 

Corrie

 

 

Lees Meer
1655 Hits
0 reacties

Heimwee muisjes

Paul en Monique zeilen de aardkloot over en komen op de meest fantastische plaatsen en zien en beleven de meest fantastische dingen. Via de blogs, mailtjes en alle moderne multimedia kunnen we daar ruim van meegenieten. De keerzijde van al dat moois is dat je ook veel dingen mist van wat in ons kikkerlandje gebeurt en ons daaraan bindt. Lief en leed van familie en vrienden; feestelijkheden zoals Snieklaas en Pietermanknecht, Kerst, Oud en Nieuw; Hollandse schaatswinters (tot nu toe zonder Tocht der Tochten, anders krijgt Paul met startnummer 6641 gelijk buikpijn) en specifieke Hollandse lekkernijen. Doordat het met gasten varen de ‘core bussiness’ is, hebben ze die lekkernijen wel redelijk onder controle. Er is altijd wel iemand die stroopwafels, korenwijn of hagelslag meeneemt. Het grootste genoegen dat je Paul kunt doen is met gestampte muisjes van De Ruijter. Onder het mom van ‘een tevreden schipper is een goede schipper’ gingen wij naast 10 kg aan reserve bootonderdelen op reis met twee potten pindakaas (met nootjes) en vier pakken muisjes. Zelden iemand gelukkiger zien kijken. Dat zijn geen gewone muisjes maar Heimwee muisjes.

Hans van der Linden

 

Lees Meer
1666 Hits
0 reacties

Buck

Een vriend is overleden. Buck Burmann. Vriend van de Full Circle.

Buck en ik kennen elkaar van de schippersopleiding van de Zeezeilers van Marken. Of eigenlijk al eerder van een zeilreis naar de Duitse Bocht, toen we platgingen met de Jan van Gent in het Stortemelk boven Vlieland, op 11 september 2001. De Duitse Bocht hebben we die week niet gehaald. Wel CWO-3. Na de schippersopleiding zijn we enthousiast aan de slag gegaan. Veel instructiereizen op de Waddenzee en naar het buitenland. We hebben ook samen een reis gedaan naar de Kanaaleilanden en Zuid Engeland. Terwijl de cursisten hun opdrachten deden dronken wij een Guinness in St Peter Port. Landen op Sark en vis eten in St Malo. We deelden een passie voor zeilen maar vonden het instructie geven ook echt leuk. We zijn beiden ook vanuit het bedrijfsleven als ‘zij-instromer’ aan de slag gegaan in het HBO-onderwijs. Marketing en strategiecolleges. Het onderwijs paste Buck duidelijk beter dan mij.

Met Monique kreeg ik de kans om een droom te gaan realiseren. In het hele Full Circle project was Buck zeer betrokken. Toen we een keer in Paterswolde kwamen eten had Buck al een plaatje van de boot van het internet geprint en aan de muur gehangen! Ons businessplan heeft hij met zijn groene viltstift doorgespit en van commentaar voorzien. Ik voelde me bijna één van z’n studenten. Maar zijn feedback was veel waard. Buck heeft ook voor ons zijn netwerk opengezet. Een fiscalist? Een bankier? Een jurist? Hij had ze allemaal. Ik vertel nog vaak aan anderen over ons businessplan. Dat dat zo'n swung gaf aan het geheel. Een basis vormde. Op Buck’s advies zijn we ermee naar de Rabobank gegaan. We wisten inmiddels wel dat we de benodigde financiering met familie en vrienden konden realiseren maar, zei Buck, 'als de bank je geld wil lenen op basis van dit plan, is het een goed plan'! En zo liep het en wat een goed gevoel gaf ons dat.

Met de Full Circle hebben we nog een leuke reis gemaakt naar de Engelse Oostkust. Guinness gedronken bij de Butt & Oister, met Marijke en Hans. In ons eerste jaar van de reis heeft Buck ons opgezocht in Noord Spanje. Ik zie hem nog staan met z’n musto tas op de steiger van Santander. Daarna gevaren naar La Coruna met Peter en Shamim. We denken nog altijd aan die keer dat hij op de kademuur stond met een lange lijn. 'Ik heb goed nieuws en slecht nieuws; er is vanavond vuurwerk in de stad maar dat is wel hier'. Niks afmeren aan die kade dus. We vonden een ander plekje naast een vissersboot en ’s avonds was het vuurwerk geweldig.

Wij zijn inmiddels twee keer teruggeweest in Nederland. Beide keren hebben we bij Margreeth en Buck heerlijk asperges gegeten. En het was erg gezellig. Verder mailden we af en toe. En dat was goed. Het gaat niet om de frequentie van het contact maar om de inhoud. 'Vriendschap dat moet lopen, we zien elkaar wel weer' (Harrie Jekkers/Klein Orkest). Maar het idee dat ik je nu niet meer ga zien kan ik niet bevatten. Dat we geen Guinness meer drinken. Buck die liever head-up zeilde dan North up. Buck die altijd van die originele cadeautjes gaf. Buck van ‘geen dag zonder Bach’. Buck in z'n rode/roze Musto-pak. Ik ga je enorm missen, je betrokkenheid, bevlogenheid, enthousiasme, en inspiratie. Maar bovenal je vriendschap.

Tonga, september 2014

Monique en Paul

Lees Meer
2418 Hits
0 reacties

Zwaaien naar Palmerston

We waren er al weken mee bezig, Palmerston Island. Een atol behorende tot de Cook's Eilanden. Wel 500 km verwijderd van wat voor ander eiland dan ook. Zo'n beetje 'het einde van de wereld'. En ja, we werden benaderd door de producer van Floortje Dessing. Of we met Floortje naar Palmerston Island wilden varen. Voor haar programma 'Floortje naar het einde van de wereld' Ja natuurlijk! Leuk! Wekenlang is er heen en weer gemaild. Het valt niet mee zo iets in te passen. Ons schema gaf aan de tweede helft van augustus. Voor Floortje was dit niet ideaal maar het leek toch te lukken. Uiteindelijk paste het toch niet.......

Maar wat is er nu zo bijzonder aan Palmerston Island, behalve dat het zo afgelegen ligt? Wel er wonen zo'n 50 mensen en die stammen allemaal af van de Engelse zeekapitein uit Lancashire. Deze William Marsters vestigde zich in 1862 op Palmerston met drie vrouwen van Penrhyn, een ander eiland van de Cook's. Hij verwekte bij hen 26 kinderen en verdeelde het eiland en de riffen in secties voor elk van de drie 'families'. Hij stelde leefregels in en bepaalde zelfs wie het met wie mocht doen. Wel verstandig.

Onze belangstelling voor Palmerston en zijn aparte geschiedenis was gewekt. En verder lazen we dat er maar zo'n 30 jachten per jaar langskomen. En die worden allemaal vriendelijk ontvangen door de bewoners en voor een paar dagen 'geadopteerd' door één van de families en voorzien van eten, vooral papegaaivis. En ja, als je wat wasmiddel, vishaken, touwwerk of benzine kon missen dan werd dat natuurlijk zeer gewaardeerd.

Op dus naar Palmerston, dan maar zonder Floortje. Vanaf Maupiti, onze laatste stop in Frans Polynesie, zetten we zeil voor de tocht van 600 zeemijlen (ruim 1100 km). Normaliter doen we dat in een dag of vier, vijf. Maar er was zo weinig wind dat we ruim een week nodig hadden. Eindelijk kwamen de palmbomen van Palmerston in zicht. De wind was inmiddels helemaal terug en... er stond een swell (deining) van ruim 3 meter! Niet echt de ideale condities om vast te maken aan een mooring op korte aftsand van het rif. Via de marifoon hadden we contact met Simon Marsters. We overlegden de mogelijkheden. Hij wilde ons zó graag ontvangen en helpen. Maar wij waren bezorgd. De golven braken op het rif achter de mooringplaats. De wind moest zeker naar zuid-oost draaien. Dat zou volgens de weerberichten zeker 2 dagen duren. En de 'swell from hell' bleef onveranderd. We hebben nog een nachtje bijliggend op zee doorgebracht. En uiteindelijk het enige juiste besluit genomen, zwaaien naar Palmerston en doorvaren. We zijn benieuwd naar de reportage van Floortje....

Lees Meer
1733 Hits
0 reacties

Met rode sticker op één en zelf bier brouwen

Maupiti,

We schrijven al een tijdje over Frans Polynesië. En hoe duur het is. Maar hoe zit dat nu precies? Zorgt Frankrijk wel een beetje voor z’n overzeese gebiedsdelen?

 

De eilanden in het oosten van Frans Polynesië zijn heel mooi maar liggen erg afgelegen. Er wonen ook niet zoveel mensen. Eens in de maand komt er een bevoorradingsschip langs, de Aranui. Een feestdag voor de eilanders die weer voorzien worden van diepvrieskip, zonnebloemolie, meel en allerlei andere 'eerste levensbehoeften'. Regelmatig kunnen we lekkere baguettes kopen. Soms vers gebakken, dan weer uit de diepvries. Ook goed, piepen we zelf wel even op in de oven. Boodschappen zijn in Frans Polynesië heel erg duur. Natuurlijk, het moet allemaal van ver komen. We waren gewaarschuwd en hadden dus in Panama al flink gebunkerd. Maar voor een baguette betalen we steeds maar 53 Polynesische franken. Omgerekend nog geen 50 eurocent. Dat is wel erg goedkoop. Hoe kan dat? Op het atol Fakarava is een bakkerij met een supermarkt. We mogen de bakkerij wel even bekijken. Ze werken hier wel mooi met de 'gekoeld gerezen' bakmethode. Het deeg wordt 's middags bereid en tot baguettes verwerkt. Die gaan vervolgens op karren in een geconditioneerde ruimte. Terwijl de bakker nog slaapt gaat de temperatuur langzaam omhoog en gaat het brood mooi rijzen. Als de wekker gaat kunnen de karren direct de oven in en een half uur later zijn de baguettes klaar. Maar hoe zit het nu met die 53 franken? De eigenaar van de bakkerij legt ons uit dat Frankrijk het meel (deels uit Nederland) en de gist subsidieert. Transportkosten worden ook niet gerekend. En zo kost in heel Frans Polynesie een baguette 53 franc. En deze speciale regeling geldt dus voor een flink aantal producten. Zo vinden we pasta, rijst, olie, meel, boter, melk en nog veel meer producten met een rood prijsstickertje. PPN staat er dan op het schap, Prix Produit Necessaire. Zo wordt Frans Polynesie weer betaalbaar. Dat scheelt dus leuk voor ons zeilers. Alleen jammer dat er op de wijn en bier ook niet zo'n rood stickertje zit...

Zeilers zijn inventief. We kregen eerder al het recept om zelf yoghurt te maken en dat doen we nu een paar keer per week. En aan deze categorie zelf bakken en brouwen is nu toegevoegd; bier maken! Beter gezegd, gemberbier. We kregen het recept van David & Bella. Wat je er voor nodig hebt en hoe het moet lees je binnenkort op Mniekookt. Of misschien in de nieuwe rubriek Paulbrouwt.

Lees Meer
1599 Hits
0 reacties

Over produktkwaliteit of het ontbreken ervan...

Bora Bora,

Dit is misschien een beetje een mopperblog. Je kunt dus nu nog stoppen. Waar gaat het over? Het gaat over de kwaliteit van allerlei producten. Maar vaker over het ontbreken ervan. Of je nu thuis aan de wal bent of op een boot, er gaat altijd van alles kapot. Hoe los je dat op? Weggooien, nieuw kopen! Ja, met een altijd aanwezig aanbod van winkels en webshops is dat een makkelijke keuze. Voor ons gaat dat niet op. Is het budgettair al geen goede optie, in de streken waar wij varen is er vaak niet zoveel te koop. Dus wat dan? Klussen!

 

Zo ging midden op de oceaan onze fluitketel kapot. Monique hield op eens het hengsel los in haar handen en kon nog net het kokende water ontwijken. Een filiaal van Blokker is dan niet in de buurt. Met schroefjes, tape en tyraps is de ketel weer gemaakt en hij doet het nog steeds. En dat is maar goed ook want een Blokker hebben we nog niet gezien.

 

Maar ook op het vlak van de electronica gaat er regelmatig wat stuk. We hebben voor vertrek flink geinvesteerd in navigatieapparatuur, vooral van Raymarine. Dure spullen van een wereldmerk. Dan kijk je toch verbaasd als op eens de bedieningsknop er uit valt. Mailtje sturen naar de importeur. Snel antwoord, dat wel. Of ik me maar bij een dealer wil vervoegen. Waar dan? Na nog wat heen- en weer mailen worden er twee nieuwe knoppen opgestuurd. Worden binnenkort door gasten meegenomen.

 

Ondertussen wordt de knop op z’n plek gehouden met sellotape...

 

Op het gebied van kleding en schoeisel is ons leven eenvoudig. Een korte broek en een shirtje. En een paar slippers. Ik ben inmiddels bezig aan m’n tweede stel. Dat moesten dezelfde Timberlands zijn ‘want die zijn heel goed’. Monique vond ze op het internet en Sjaak en Anja brachten ze aan boord. Maar de kwaliteit van het tweede paar haalt niet die van het eerste. Waarschijnlijk heeft de fabrikant een aantal ‘productmodificaties’ doorgevoerd. Ja, lekker dan. De ringetjes aan de riemen breken dus die moet ik vervangen met touwtjes. En het stikwerk heeft Monique overgedaan op onze Sailrite naaimachine.

 

Ja en dan Nike. Al jaren loop ik op Nikes. In Spanje kocht ik twee jaar geleden een nieuw paar. Of het de zoutpleuris is weet ik niet maar de zolen vallen compleet uit elkaar. Om kosmetische redenen, je gaat er echt niet sneller door lopen, bestaan de zolen uit diverse kleuren en rubbers. En dat laat dus gewoon los! Regelmatig kom ik terug van een loopje naar de bakker met naast een baguette ook een paar stukjes zool. Met Sikaflex (een product waar ik wél enthousiast over ben) heb ik de boel weer in elkaar gezet. Om nu op Bora Bora nieuwe sportschoenen te gaan kopen...

 

Wat gaat er verder stuk? Leesbrillen, I-pod, thermoskannen, windhappers, na 1 x ‘windhappen’ (keurig vervangen door George Kniest), mobiele telefoon (en dan heb je natuurlijk niet de nummers in back-up), dus vrienden die dit lezen, mail effe je telefoonnummer(s) door!

 

Ja en dan zijn er natuurlijk producten die zo intensief gebruikt worden dat ze een keer de geest geven. Logisch. Maar ook dan proberen we het te maken. Omdat vervangen duur is of niet mogelijk. Mijn favoriete korte broek is al een paar keer versteld. En de vlaggen gaan regelmatig onder de naaimachine voor een nieuw zoompje. Net als de zeilen en de huiken zijn die gestikt met garen wat het in Nederland wellicht een poosje uithoudt. Maar in de tropen zit er zoveel UV in het licht dat alles in no-time stukgaat.

 

Nou, genoeg gemopperd. Tijd om weer een boek te lezen op de e-reader (die doet het nog...)

Lees Meer
1641 Hits
0 reacties

Pak op je donder

Tahiti,

Elke zeezeiler krijgt wel eens een flink pak op z'n donder. Voor ons gebeurde dat in de laatste 30 mijl voor Tahiti. Met weinig wind hadden we de Tuamoto's verlaten. Het was een afstand van 220 mijl. We hadden het relaxed ingepland en besloten er een dag en twee nachten over te doen. En dan s' morgens aankomen met goed licht en zicht. Veilig. Maar zover was het nog niet...

Het is nog voor zessen, donker en ik slaap pas een uur als Monique mij wakker maakt. 'Paul, de wind neemt toe. Ik denk dat we beter vast de genua wat kunnen inrollen'. We zijn goed op elkaar ingespeeld. Terwijl Monique de schoot laat vieren draai ik de furlinglijn een stuk naar binnen. De genua heeft een aantal merktekens. We reven tot het eerste merkje, zoals we altijd doen. Binnen een paar minuten is het gebeurd. De wind neemt verder toe. 'Ik trek ook alvast een rif in het grootzeil' zeg ik en ik ga aangelijnd naar voren. Terug in de kuip is het al tijd om de genua verder te reven. En kort daarna een tweede rif in het grootzeil. De wind schiet snel door tot in de dertig knopen. Teveel voor de toch wel fors gereefde genua. Die moet helemaal weg nu. Bij het binnendraaien breekt een blok van de furlinglijn en draai ik de lijn vast op de lier. Dat gebeurd op een slecht moment. Met een 'prussiklijntje', een soort bergbeklimmersknoop, leg ik een lijn naar een andere lier om de spanning er af te halen. Dat lukt maar het kost wel tijd. We draaien de fok nu helemaal binnen. Maar door het heftige klapperen hebben we inmiddels wel een scheur in het zeil. Een derde rif in het grootzeil en bijliggen. De wind gaat regelmatig naar de 40-45 knopen en huilt door de verstaging. De golven bouwen flink op en er komt regelmatig water over. We zijn niet bang. Wel gespannen en geconcentreerd. We hebben geleerd te vertrouwen op onze sterke boot. En we zien dat de boot zich goed houdt. De golven rollen mooi onder het schip door. De lucht is grouw en grijs. En er komen bakken water naar beneden. Tahiti komt nauwelijks dichterbij. Dan draait de wind en kunnen we op een ruime windse koers naar Tahiti sturen. Maar nog is het niet voorbij. Als de wind weer de 45 knopen haalt gaan we nog maar een halfuurtje bijliggen. Dan eindelijk na een uur of zes klaart het wat op en neemt de wind af. Tahiti rijst op uit de zee tussen grijze nevelen. We zien Point Venus waar Cook voor het eerst de doorkomst van Venus aanschouwde. We hadden ons de aankomst op dit eiland wat romantischer voorgesteld...

Natuurlijk analyseer je zoiets. Hadden we het kunnen weten? Nee dus. We checken regelmatig de gribfiles die we met sailmail kunnen binnenhalen. Daarin was niets bijzonders te zien. In het textweerbericht van Frans Polynesie werd gesproken over 'rafales' met mogelijk 30 knopen wind. Ik heb dit geinterpreteerd als 'squalls', stevige buien die meestal in minder dan en half uur voorbij zijn. We spraken nog een Fransman die in hetzelfde weer had gezeten. Volgens hem kunnen de meteorologen slechts voorspellen dat er kans is op slecht weer maar niet wanneer en waar...

Lees Meer
1233 Hits
0 reacties

Elke dag een bordje fruit of 1 x per maand een bruistablet

Nuku Hiva,

We hebben het al vaak genoemd, de overvloedige hoeveelheid fruit op de Marquesas. Wij eten het heel graag en beginnen iedere dag met een bord fruit. In de kajuit hebben we onder het dak een stevig net hangen, en daarin gaan veel pompelmoezen, papaya’s, mango’s, brood- en passievruchten. De bananen hangen we achter op het schip aan de davits, boven de bijboot, Zo zie je veel zeilboten rondvaren.

Nu zijn de boodschappen op de Marquesas bepaald niet goedkoop. Maar dit wordt wel gecompenseerd door het fruit. Meestal wil men er niets voor hebben. In de winkel wordt het niet eens aangeboden. Iedereen heeft meerdere fruitbomen in zijn tuin staan, dus waarom zou je kopen?

En van die weelde en overvloed genieten wij mee in ruil voor wat speelgoed, make-up-spulletjes of een Hollands klompje. Nu is het wel zo dat het soms een heel gesjouw is om een stuk of 10 pomplelmoezen en een ‘regime de banane’ aan boord te krijgen. En dan volgt er nog een uitgebreide anti-kakkerlak-behandeling op het achterdek. We spraken laatst een stel zeilers die hadden het heel handig bekeken. Eén keer per maand een bruistablet met multivitaminen. Ja, dat scheelt een hoop gesjouw. Maar of het ook zo lekker is.......

Lees Meer
1320 Hits
0 reacties

Cruisen met de Aranui

Fatu Hiva,

Mocht je na onze enthousiaste verhalen over de Marquesas ook eens die kant op willen en niet met een zeilboot dan hebben we een goede tip. Ga met de Aranui. Dit gecombineerde vracht- en cruiseschip maakt al ruim 25 jaar mooie tochten van twee weken door de Marquesas. Je vertrekt vanuit Tahiti. Via de Tuamotu's wordt koers gezet naar de Markiezen. Onderweg worden mooie baaien aangelopen op de verschillende eilanden. Zo zagen wij de Aranui arriveren op Fatu Hiva. Er waren ruim honderd passagiers aan boord die met speciaal geconstrueerde bootjes, meer landingsvaartuigen naar de wal werden gebracht. De eilandbewoners ontvangen de toeristen vriendelijk. Er wordt gedanst, muziek gemaakt en er wordt handel gedreven. Tiki's en andere houtsnijwerken worden te koop aangeboden. Maar misschien zijn de eilanders nog wel meer geïnteresseerd naar wat er uit het ruim van de Aranui komt. Eens per maand wordt op deze manier het winkeltje weer bevoorraad met diepvrieskip (een hele pallet!), conserven en andere bestellingen. En ook als je je zoon op z'n verjaardag een nieuwe fiets wil geven, al dan niet via internet besteld, zal die met de Aranui moeten meekomen. In elke baai krijgen de passagiers een paar uur of soms een hele dag de tijd om wat van het eiland te zien. Prijzen variëren van 2000 euro (slaapzaal) tot ruim 5000 euro (tweepersoons hut) per persoon. Niet goedkoop. Maar hoe moet je de Marquesas anders bekijken?

Lees Meer
1175 Hits
0 reacties

De koninginne etappe

Pacific Ocean,

Morgen starten we met de ‘koninginne etappe’ van onze zeilreis rond de wereld. In wielerronden staat dat voor de langste etappe en over de meeste cols. Vaak valt daar de beslissing voor het eindklassement. Dat zal bij ons niet zo zijn. Maar het is wel een lange etappe. Ruim 3000 Nautical Miles, dat is dus wel 5550 kilometer. En op de route treffen we deze keer geen enkel eiland aan. Dus geen wuivende palmbomen, geen mooie baai voor een wit strand.

Toch hebben we er veel zin. Volgens de reisverslagen van andere zeilers, de nautische gidsen en ‘passage weather’ moet het een prachtige zeiletappe zijn. Er wordt ons een vrij constante wind van 15 tot 20 knopen beloofd en steeds schuin van achter. En dan helpt de stroom ook nog mee. Dat wordt dus 3 weken lekker ruime wind zeilen, boeken lezen, brood bakken, visje vangen, wachtlopen, slapen.

We hebben dus weer flink verse spullen ingekocht, op de markt van San Cristobal. En dan is het de kunst om alles goed te houden. Maar daar zijn we al redelijk ervaren in. De oversteek van de komende weken is ook de overgang naar een ander taalgebied. De afgelopen jaren hebben we overwegend Engels en Spaans gesproken. Maar nu mogen we ons Frans weer gaan oppoetsen.

Na die drie weken komen we aan in Frans Polynesië. Als je dat op de kaart opzoekt zit je dus al in het midden van de Pacific. Dat schiet dus lekker op. De eerste eilanden groep die we aan doen zijn de Marquesas. Hier ligt onder andere het eiland Hiva Oa. Hier is Jacques Brell begraven, naast Paul Gaugain. Daar gaan we dus even kijken. De eerste baai die we aan gaan lopen is op Fatu Hiva, de Baye de Vierges. Dat moet één van de mooiste ankerplekken zijn in de Pacific. Onze verwachtingen zijn dus hoog gespannen. De komende weken zullen we af en toe een ‘Breaking Waves’ plaatsen. Houden we jullie op de hoogte van onze vorderingen. En of we al vis hebben gevangen enzo...

Lees Meer
1247 Hits
0 reacties

Naar de haaien...

Galapagos - Christobal,

 

We komen aan het einde van ons verblijf op de Galapagos eilanden. We hebben een drietal tourtjes gedaan en een bezoek aan een ander eiland gebracht, Santa Cruz. De tourtjes zijn bepaald niet goedkoop hier maar wel de manier om meer te zien dan de baai waar we voor anker liggen en de zeeleeuw op het zwemplateau ('Oink, oink, oink'). En er gaat altijd een officiële Galapagos ranger mee die goed engels spreekt en mooie dieren weet te spotten. Vandaag doen we een snorkeltour naar Loberia en Leon Dormido. Bij Loberia (vroeger was dit de plek van de zeeleeuwen, de 'lobos') zwemmen we tussen de schildpadden. Nu hebben we in de Carieb al heel wat schildpadden gezien maar deze zijn zo mak dat je ze ze zou kunnen aanraken. Je voelt je in deze wereld geen indringer.

 

De volgende stop is bij Leon Dormido, ook wel Kicker Rock genoemd. Met een snelle boot varen we er in een half uurtje naar toe. De rots ligt een stuk uit de kust en volgens Jorge, onze gids, kun je er, met wat fantasie, de vorm van een leeuw in zien. Een slapende leeuw dan wel te verstaan, vandaar de naam. Bij de rots gaan we te water. Volgens Jorge kunnen we hier ook haaien tegenkomen. Maar niet schrikken zegt hij, er zit hier zoveel lekkere vis in het water dat ze aan de mensen niet toekomen. Kijk, zo stel je je klanten gerust. Denkt zeker ook nog een fooi te krijgen...

 

We zwemmen langs de rots en door een soort kanaal naar de andere kant. Aan de steile rotswand en de ronde gaten er in kun je goed zien dat het vulkanisch is. Ook hier komt af en toe een schildpad voorbij. En heel veel vissen die er net weer anders uitzien dan die we gewend zijn. Veel vissen en dieren hier zijn 'endemic', wat zoveel wil zeggen dat ze alleen op de Galapagos voorkomen. Met een kleinere groep zwemmen we nog een keer door het kanaal tussen de rotsen door. Jorge doet z'n best om een haai te spotten maar het is Monique die hem het eerste ziet. Met de onderwatercamera ga ik er op af. Ik zwem een stukje mee en maak een meter of vijf boven hem een filmpje. Hoe groot zal die zijn? Ik denk iets van 1,25 meter. Hij ziet er goed doorvoed uit. Nee, het is niet eng. Heeft Jorge toch gelijk... 

Lees Meer
1209 Hits
0 reacties

Fourageren en het bezoeken van Casco Viejo

Panama,

We zijn weer terug op de ankerplaats van La Playita. Hier liggen momenteel tientallen zeilboten. Zo ook een groep van ruim 40 jachten die mee doen aan de World Arc, een soort georganiseerde tocht rond de wereld. Aan de steiger liggen soms wel twintig dinghies aan een grote bolder. Probeer dan jouw lijntje nog maar eens vast te maken. Iedereen is druk met het voorbereiden van de grote oversteek. Hiervandaan heb je al gauw duizenden zeemijlen voor de boeg en weinig gelegenheid de voorraden aan te vullen. Dat moet dus hier in Panama City gebeuren. Gelukkig is het prijspeil in Panama gunstig. Er zijn grote supermarkten en voor de verse spullen, vis, groente en fruit, grote mercado's. Gelukkig hebben we een grote boot en kunnen we heel wat kwijt. Nooit gedacht nog eens zes balen rijst te kopen. of driehonderd blikjes bier...

En wat dacht je van 10 kilo sinaasappelen en 10 kilo grapefruits? Scheurbuik zullen we in ieder geval niet krijgen.

Met Marieke en Michel bezoeken we nog de oude stad van Panama, Casco Viejo. Hier staan veel koloniale huizen. Bouwvallen en prachtig gerestaureerde panden wisselen elkaar af. En er word ook enorm gewerkt om nog meer panden geschikt te maken als hotel of restaurant. Daarnaast word ook de infrastructuur onder handen genomen. Panama is duidelijk booming. De vismarkt is een bezoek waard, lunchen doen we in het restaurant boven de vismarkt. Het is er heel druk, een goed teken, de lunch smaakt geweldig!

Het Museo de Canal de Panama geeft een mooi overzicht over de bouw van het kanaal. Alles wel heel erg vanuit Amerikaans perspectief. Maar ja, Amerika heeft dan ook zo'n negentig jaar de exploitatie van het kanaal verzorgd. Sinds 2000 is Panama zelf weer verantwoordelijk. Dit heeft onder andere geleid tot een flinke verhoging van de tarieven...

Het voelt een beetje dubbel. Aan de ene kant kunnen we goedkoop fourageren en aan de andere kant is alles wat met zeilen te maken heeft duur. De marina La Playita geeft een soort all inclusive bandjes uit voor de dinghy dock. Om een week van hun aanlegsteiger gebruik te maken betaal je bijna 40 dollar en daarbij loop je met een felgekleurd bandje om je pols! Als je diesel of water wilt tanken betaal je voor het gebruik van de steiger ook 25 dollar!? Ook het in en uit klaren kost veel geld. Net als in Cuba moet je bij elke stad uitklaren en bij de volgende plek weer inklaren..... Kassa!

Enfin, vandaag laten we Panama City achter ons en gaan we richting Galapagos! Met nog een tussenstop op de Las Perlas !

Lees Meer
1340 Hits
0 reacties

Al schuttend naar ons nieuwe hoofdstuk

Colon,

6 uur in de in de ochtend. Het begint net een heel klein beetje licht te worden. Paul, naast me ligt nog in diepe slaap. Wakker worden op het Gatun meer. Heel bijzonder. Het water dat de 2 sluizencomplexen van het Panamakanaal met elkaar verbindt. Eigenlijk is het een meer dat ontstaan is door het aanleggen van de sluizen.

Gister rond 16.45 uur kwam de adviser aan boord. Een soort loods die ons door de eerste sluizen (Gatun Locks) van het complex ging loodsen. Wij zijn niet gauw nerveus maar ik heb de hele dag al een zenuwachtige kriebel in mijn buik. Geen idee hoe we door de sluis gaan varen. Alleen met lange lijnen. Aan een sleepboot vast of met meerdere zeilboten aan elkaar...... Het laatste is voor ons het geval. Samen met een Amerikaanse zeilboot van ongeveer dezelfde lengte gaan we de sluizen door. We knopen de schepen met 4 lijnen aan elkaar vast, zodanig dat met enige deining de masten elkaar niet kunnen raken. Het begint al te schemeren als we de eerste sluis invaren. Voor de doortocht moeten er, de adviser niet meegeteld, 5 mensen aan boord zijn. De kapitein en dan 4 line handlers.

Nou die hebben we aan boord. We zijn maar liefst met 8 man. Marieke, Paul's oudste dochter met haar vriend Michel, Chris en Bote die deze trip doen ter ere van Chris' zijn 50e verjaardag en Marilou en Frans die ondertussen ook al bij onze topboekers horen!

Het is vol op de boot maar reuze gezellig. Da's erg lang geleden dat er zelfs gasten in de loodskooien sliepen. Het schutten in deze 3 sluizen is sprookjesachtig. Het wordt al donker en het licht van de lampen maakt het heel bijzonder.

Om 8.30 uur komt er weer een adviser aan boord. Dit keer niet zo'n georganiseerd persoon. Hij houdt zich vooral bezig met zijn telefoon en is dol op eten en drinken. Binnen een mum van tijd heeft hij een driedubbele uitsmijter op. We varen een uur of 3, 4 door een prachtig natuurgebied. Marieke spot met de verrekijker zelfs nog een krokodil en een aap!

Dan zijn we bij de sluizen die ons nog scheiden van de Pacific, de Miraflora Locks. Hier moeten we aan een toeristenboot vol met Amerikanen vastmaken. Om de haverklap hangt er een Amerikaan over de reling met vragen. Het: " Oh my God and wauw" is niet van de lucht. Vanuit Nederland worden we gevolgd door diverse mensen, die horen bij de mensen die we aan boord hebben, op de webcams die op verschillende plekken bij het kanaal hangen. Bijzonder toch dat je dat ze ons zo kunnen volgen!

En dan begint ons nieuwe hoofdstuk DE PACIFIC! Als we de sluizen door zijn moeten we doorvaren naar de Balboa Yachtclub om daar de lange lijnen en de fenders weer terug te geven. We orienteren ons waar we kunnen gaan ankeren. Dan wordt het tijd om te vieren dat we op de Pacific zijn. We laten de champagnekurken knallen van de flessen die Bote en Chris hebben meegebracht..............

PROOST, OP DE PACIFIC!

Lees Meer
1553 Hits
0 reacties

Buena vista en Cuba Libre

Na ruim twee weken Jamaica gaan we dit prachtige eiland verlaten. We zijn inmiddels ‘uitgeklaard’ zoals dat heet. Hier in Port Antonio komen zowel de Health Officer, de ambtenaar van Immigration en de Douane naar je toe. En uiterst vriendelijk allemaal. No job is finished til the paperwork is done.

Maar over paperwork gesproken. Cuba is nu ons nieuwe reisdoel. Het moet er prachtig zijn. Maar voor inklaren moet je, hebben we gehoord van andere zeilers, wel een dag uittrekken. Vele ambtenaren komen aan boord. Papieren invullen, stempelen, handtekeningen zetten. Het hoort er allemaal bij. Er schijnt zelfs een hashhond aan boord te komen snuffelen…

 

Maar eerst nog oversteken naar Santiago de Cuba. Dit is in grootte de tweede stad van het land en staat bekend om z’n muziek. Misschien staat de Bueno Vista Social Club wel op de steiger. De oversteek is ruim 100 mijl. We verwachten er dus morgen al aan te komen.

Vanuit Santiago gaan we Cuba vooral over land verkennen. Per trein, bus of misschien wel even met zo’n oude Amerikaanse auto. De komende twee weken zullen we ook even verstoken zijn van internet want dat is in Cuba nog niet zo ingeburgerd. Maar daarna praten we jullie weer helemaal bij en plaatsen we mooie foto’s op de site!

Lees Meer
1117 Hits
0 reacties

Waar is dat feestje?

Bonaire,

Wie kan dat zeggen? Je vijftigste verjaardag vieren op een zeiljacht in de Carieb? Het is tien-tien-twaalf en we vieren vandaag de vijftigste verjaardag van Monique;mijn vrouw en stoere schipster van de Full Circle! We zijn nu bijna anderhalf jaar onderweg.

Voor onze vijftigste verjaardag op wereldreis, dat was ons doel. Nou dat is dus gelukt. Op 28 mei 2011 gooiden we de trossen los. In februari werd ik al vijftig. Nu ben jij aan de beurt.

 

Lieverd, van harte gefeliciteerd met je verjaardag!

 

Ja, nu al weer zes jaar geleden, ons eerste contact via Relatieplanet. “Wanneer gaan we?” Wat mij betrof al de dag erna. Het duurde wat langer. Maar we zijn gegaan en we hebben het geweldig. Dagelijks realiseer ik me hoe bijzonder dit is. Hoe bijzonder jij bent…

 

Vandaag 10 oktober 2012 vieren we jouw 50-ste verjaardag. Met elkaar en met familie en vrienden. Hier op Bonaire op de Full Circle.

 

We maken er een mooie dag van. Met Caribische rumpunch en Hollandse appeltaart. En daarna…zeilen we verder in jouw nieuwe levensjaar.

 

Dus waar is dat feestje? Daar is dat feestje! Mooring no.1 bij Karel’s Bar in Kralendijk Bonaire. Jullie zijn allemaal uitgenodigd. Als deze oproep niet minstens duizend feestvierders oplevert weet ik het niet meer. Mochten het er meer worden, de ruimte op het dek van de Full Circle is beperkt, gooien we gewoon de trossen los. Varen we lekker verder in de Carieb.

 

Paul

Lees Meer
1326 Hits
0 reacties

Onze man op Bonaire

Bonaire,

Als je ergens wat langer bent leer je mensen kennen. Zo zijn we nu al een tijdje op Bonaire waar we Marinus hebben ontmoet. Marinus is arts, woont en werkt op Bonaire. Op zaterdag gaat hij wel eens mee vissen met Tuki, een lokale visser die hem de kneepjes van het vissen bijbrengt. Vrijwel dagelijks drinkt hij capucino bij Karel’s Bar en kijkt uit over het water voor Kralendijk. Daar lag de Full Circle aan de mooring. Op een morgen meerden we de dinghy af bij Karel en we kregen een briefje toegestopt door Ide, de serveerster bij Karel. Er stond een telefoonnummer op en de naam van Marinus. ’s Middags maakten we kennis. Marinus wil graag zeilen leren. Natuurlijk moet je voor een echte zeilcursus bij De Zeezeilers van Marken zijn. Maar ja, als je op Bonaire woont en de Full Circle ligt voor de deur, het weer aangenaam is en het water blauw…

Marinus is aangemonsterd voor twee weken. En samen met Margriet en Stacha hebben we een mooie reis gemaakt. Eerst wat ‘inslingertochtjes’ onder de kust van Bonaire en voorbij Lacre Punt. ’s Middags nam Marinus ons mee in z’n pick-up en liet ons het eiland zien. De ‘Alpen’ van Bonaire (zoutbergen), de slavenhuisjes, het Gotomeer met de flamingo’s. Geweldig hoor, zo’n man op Bonaire. Maar het doel van de reis was Los Roquos, een archipel die tot Venezuela behoort. Voor vertrek heeft Marinus nog een mooie Wahoo gekocht bij een lokale visser, een collega van Tuki. Na ruim 28 uur aan de wind zeilen, tegen de passaatwind in, bereikten we Cabo de Aqua, het meest westelijke eilandje van Los Roquos. We hebben er Margriet’s verjaardag gevierd en zijn vervolgens tussen alle eilandjes doorgevaren. Mooie strandjes, helder water en goed vissen. Marinus heeft met zijn handvislijn wel drie baracuda’s aan de haak geslagen. Dit gecombineerd met de door Paul gevangen Big Eye tuna en de gekochte wahoo en je begrijpt; elke dag vis op het menu!

 

Terug naar Bonaire is dan een stuk makkelijker. Ruime wind en met genua en bezaanzeil loopt de Full Circle al snel zeven knopen. De zuidpunt van Bonaire was al snel in zicht en niet veel later lagen we weer aan de mooring bij Karel’s Bar. En ja, vis is lekker maar de bitterballen van Karel ook.

Lees Meer
1263 Hits
0 reacties

HSS Discovery aan de ketting op Curacao

Curaçao,

Op weg naar Curaçao check ik de boten in de buurt op de AIS (Automatic Identification System). Een hele lijst schepen maar één springt eruit. De HSS Discovery ligt vlakbij het Spaanse Water in de Caracasbaai. Ooit het paradepaardje van de Stena Line voer de Discovery tussen Hoek van Holland en Harwich. In slechts drie uur en 40 minuten voer je naar de overkant met een snelheid van 75 kilometer per uur ofwel 40 knopen. In het begin waren er zelfs klachten dat de hekgolf van de boot de mensen van het strand spoelde. De Zeezeilers van Marken gebruikte vanwege deze snelle verbinding de Engelse havenplaats Harwich als wisselplaats voor cursussen. Super makkelijk. Met de trein naar Hoek van Holland en je was direct in het terminalgebouw van de veerboot. Je ontmoette je cursisten op de boot, maakte kennis, besprek het programma en maakte een boodschappenlijst. En ondertussen raasde je over de Noordzee. In Harwich lag dan de Jan van Gent of de Zeezeiler op je te wachten.

 

Maar de Discovery werd uit de vaart genomen. Nee niet vanwege weggespoelde strandwandelaars maar vanwege de stijgende brandstofprijzen. Hard varen brengt een hoog verbruik van dieselolie met zich mee. De snelle veerdienst werd onrendabel en werd begin 2007 uit de vaart genomen.

 

In 2009 verkocht Stena de Discovery aan het Venezolaanse bedrijf Albomar / Ferrymar. De bedoeling is dat het schip een veerdienst gaat onderhouden langs de kust van Venezuela en Isla Margarita. Maar op weg naar de nieuwe eigenaar werd Curaçao aangelopen. Hier in de Caracasbaai is het schip aan de ketting gelegd. De reden hiervoor is dat er geknoeid is met de verzegeling van dieseltanks die door de douane was bevestigd. Ook is er diesel uit het schip ontvreemd. Een Curaçaoënaar is hiervoor gearresteerd. Wat er met schip gaat gebeuren is nog niet bekend, er worden werkzaamheden verricht maar er liggen ook meerdere beslagen op het schip dus voorlopig gaat het nergens heen. De vraag is ook of met de huidige olieprijzen het schip wel rendabel zou zijn. Maar ja, in Venezuela is de brandstof natuurlijk wel een stuk goedkoper.

Lees Meer
2167 Hits
0 reacties