imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Het land op met de Full Circle

We eindigden ons blog van de eerste week met de aankondiging dat we voor de Besakih Tempeltoertjes over Bali eerst de boot in de Bali Marina zouden leggen. Gebrek aan goede aanlegplaatsen en de vele bezienswaardigheden op Bali hebben Paul en Monique doen besluiten het land op te gaan.

Samen gezellig gezocht naar een leuke accommodatie waar ook nog plaats was voor Iris en Matthieu, zodat zij ook nog weer een paar dagen konden aansluiten.

Na wat zoekwerk een geweldige plek gevonden iets ten noorden van Ubud. Een Hotel bij Ubudaanrader Sangeh Umu Dong Loca Villa. Score 9,4 bij booking.com. Na onze review zal dit nog wel hoger worden. Een kleinschalig complex, waar SERVICE met hoofdletters mag worden geschreven. Het concept van de Full Circle werd dus gewoon voortgezet. Als je aan iets dacht was het al geregeld. Een eigen chauffeur brengt je waar je naar toe wil tegen een zeer schappelijke prijs. Daar hebben we dan ook veelvuldig gebruik van gemaakt. Bij Bali denk je aan strand, tempels, vulkanen en prachtig aangelegde rijstvelden. Zoals bijgaande foto's laten zien hebben we veel van deze bijzondere plekken bezocht.

Uitschieters waren:

Pura Tirta EmpulDe Pura Tirta Empul, heilige brontempel. Van het hele eiland komen mensen voor het heilige water. Om te baden of om het water mee te nemen.

De Besakihtempel, een groots complex met 22 tempels verspreid over 3 vierkante km op de hellingen van de Gunung Agung vulkaan. De Balinezen geloven dat hier de geesten van hun voorouders leven.

Iris en Matthieu hadden eerder in de week al de Gunung Agung beklommen om de zonsopgang te zien. Een ware expeditie hebben we begrepen. Toppers!!!

Rijstvelden bij UbudEen topper voor ons was de wandeling, vanuit het waanzinnig drukke Ubud, door de rijstvelden. Gelukkig nemen niet heel veel mensen de moeite om deze wandeling te maken daardoor hebben wij kunnen genieten van deze oase van rust. Een stukje cultuur in de vorm van een Balinese dansavond mocht natuurlijk ook niet ontbreken in het programma.

Op weg naar de Full Circle nog even Tempel Tana Lot aangedaan. Het ligt prachtig maar bij hoog water niet te bereiken. Een beetje Mont St. Michel maar dan anders.

Paul en Monique hadden nog een verrassing voor ons in petto in de vorm van een avondje op het strand van Jimbaran. Overdag een strand met zonnende mensen, maar tegen de tijd dat de zon ondergaat worden de ligbedden vervangen door Jimbaranhonderden tafeltjes. Na zonsondergang wordt het strand alleen nog maar verlicht door de lichtjes op al die honderden tafeltjes.

Een super gezellige en romantische afsluiting van een voor ons weer fantastische vakantie op de Full Circle. Een reisplan maken voor een gebied waar je zelf nog nooit bent geweest brengt wat risico met zich mee. Zoals nu het gebrek aan goede aanlegplaatsen voor de boot. Maar....Paul en Monique zijn niet voor èèn gat te vangen. Er werd een alternatief plan gemaakt en het was een topplan. We nemen vandaag weer met pijn in ons hart afscheid van jullie, maar deze keer duurt het gelukkig niet 1,5 jaar voor we elkaar weer zien. In oktober komen jullie naar Nederland en de plannen voor onze volgende trip met jullie ligt al in de week.

Anja & Sjaak

Lees Meer
1604 Hits
0 reacties

Pret op de Full Circle

Als je je reis naar de Full Circle (lees Paul en Monique) geboekt hebt dan begint de voorpret Anja op de speed ferrydirect. Wij hadden een voorpret van bijna 6 maanden. Vanzelfsprekend volgen wij ze altijd op de voet en het neigt zelfs naar stalken. Als de datum van vertrek dichter bij komt wordt het contact intensiever en in het geval van onze reis naar Bali was de plaats van aanmonstering nog even onduidelijk ivm gebrek aan goede aanleg- en vertrekplaatsen. Het was al weer meer dan 2 jaar geleden dat we mee hadden gezeild dus een heftige eerste overtocht naar lombok leek de Full Circle crew niet aan te bevelen. Na onze stopover in Hongkong en een nachtje Kuta op zondagmorgen op weg naar Gili Air met een speedferry. Na een klein kwartiertje varen een harde klap en de ferry kwam stil te liggen. Op Gili AirGearbox-problem!!!! No problem, Will be fixed in 10 minutes werd er gezegd. Nou......meer dan een half uur later waren we door de stroming bijna weer waar we begonnen.

Maar als je dan aankomt en je ziet je vrienden, die we meer dan 1,5 jaar niet hadden gezien, op het strand staan is dat altijd weer een geweldig moment. De Full Circle helemaal opgetuigd voor onze komst. Extra verrassing Iris met vriend Mathieu waren er ook nog even.

Tourtje op LombokDe pret kon beginnen. Na Hongkong en Kuta was Gili Air de ideale plek om te onthaasten. Leuke terrasjes, lekker eten en lekker dobberen aan boord. We gingen met Paul en Monique weer door waar we 1,5 jaar geleden gebleven waren. Inclusief o.a. de Dik voor Mekaar imitaties. HetUitzicht Dreambeach blijft leuk voor de liefhebbers.

Na toertjes met auto met chauffeur over Lombok werd koers gezet richting Bali. Hoewel de ankerplaatsen niet voor het opscheppen zijn hebben Paul en Monique kans gezien om de krenten uit de pap te pikken. Absoluut hoogtepunt tot nu toe was Nusa Lembongan. Na wat gehussel over de prijs en een klein toertje over het eiland lieten we ons afzetten bij DreamDreambeach Beach. Met recht een dream beach. Witte stranden, blauwe zee, geweldige golven.

Met EB terug naar de Full CircleDe echte pret kwam aan het eind van de dag. We kwamen aan met vloed. De golven sloegen tegen de kademuur. Wij landen op een strandje. Eind van de dag was het dus ...... EB. Afstand strand vaargeul voor de dinghy minstens 500 meter. Klunen met de DinghyEerste ingeving was dat we zouden wachten op hoog water. Dat zou dan wel laat worden. Niet zo fijn in het donker naar de boot varen. Dus......klunen met de dinghy. Naast volop pret en een beetje spanning heeft dit prachtige foto's opgeleverd.

Maandag 31 augustus aangekomen op Bali. We verruilen de Full Circle voor 2 villa's in de buurt van Ubud. Voor 4,5 dag het land op.

To be continued.

Sjaak en Anja

Lees Meer
1541 Hits
0 reacties

Bewondering

Kapitein Stijn en Matroos DinekeAls we met de fastboat aankomen varen op Gili Air kijken we al verheugd naar de prachtige Full Circle, die daar statig en frivool voor de kust op het water danst. Zij lijkt vrolijk te deinen in afwachting op weer nieuwe gasten. Deze keer mogen wij die gasten zijn!

Als eindelijk het weerzien met onze lieve vrienden Monique en Paul werkelijkheid wordt, is de vreugde groots en voelt het heel snel weer vertrouwt. Die avond starten we de Gili-open Pestcompetitie op. Niet dat we zo'n behoefte hebben om elkaar na al die tijd te pesten, maar meer om tegemoet te komen aan de spelbehoefte van kleine matroos Stijn. Alhoewel inmiddels is wel iedereen bloedfanatiek geworden en gaat het allang niet meer alleen om de behoefte van Stijn.

De afgelopen weken schijnt er weinig wind geweest te zijn in dit gebied dus verwachten weGezellig de eerste vaardag veel op de motor te moeten doen. Als we richting Gili Trawagan varen steekt er ineens een fikse wind op, die ons allen verrast. 30 knopen maar liefst. Professioneel wordt er door Paul en Monique geanticipeerd op deze verrassing. 2 rifjes in het groot zeil maakt dat het voor deze landrotten iets hanteerbaader wordt. Een mooie vuurdoop (waterdoop klinkt beter) voor ons op dit prachtige schip.

Het blijkt dat het bij de andere 2 Gili eilanden lastig is om aan te meren en te overnachten. Gili Air blijft deze week dan ook onze mooie thuishaven. Als we na elk tochtje de boot Twee kapiteinen op 1 schipvastleggen aan dezelfde moring, voelt dat toch een beetje als thuiskomen. Zeker als de boot telkens weer omringd wordt door duizenden visjes. Prachtig schouwspel om geen genoeg van te krijgen. Wat ook een steeds vertrouwder iets werd, was het gebed dat een aantal malen per dag uit de moskee's op het eiland schalde. Iets wat we op het overwegend Hindoestaans Bali weinig tot niet gehoord hebben.

De dagen wisselen zich af met leuke snorkeltripjes en vaartochtjes met en zonder wind. Bijpraten, lezen, staren naar de horizon, lekker eten, borrelen, zwemmen, pesten en veel lachen.

Waar we deze week met grote bewondering naar hebben gekeken en wat we hebben mogen ervaren is het ultieme gastheerschap van Monique en Paul. Met ogenschijnlijk het grootste gemak kwam er elke dag (wel 3x) weer iets verrukkelijks uit de keuken. Drankjes tussen door, de check of iedereen het nog naar zijn of haar zin had: de gastvrijheid op de Full Circle is top.

We hebben de samenwerking tussen Monique en Paul op alle fronten als een geoliedebijkletsen machine ervaren. Daar voel je je als gast erg goed (en daar waar nodig) veilig bij.

En als vrienden voel je een enorme trots dat ze dit met z'n tweeën maar mooi fiksen.

Hun manier van leven en werken op de boot heeft ons zeker doen nadenken over hoe wij dat doen in ons hectische Nederlandse leven. Dank jullie wel kanjers voor deze mooi week in/op jullie prachtige huis, de liefdevolle verzorging, het fijne samenzijn en het mooi inzicht voor onze eigen toekomst. Love you!

Cindy, Dineke en Stijn

Getagged in:
Lees Meer
1695 Hits
0 reacties

Zeilen op de Vulkaan

Nusa Tenggarra "the Southeast Islands", ofwel de kleine Soenda-eilanden. Ze vormen de oostelijke provincie van de enorme Indonesische archipel. 566 eilanden, 70 talen, duizenden felgekleurde bootjesonontdekte parelwitte stranden en veel, heel veel vulkanen. Vanaf 10 juli vaart de Full Circle ons door deze prachtige wereld. Weinig is mooier dan per zeilboot tussen deze eilanden door kruisen. Vijf redenen waarom zeilen door Oost-Indonesië een fabuleuze ontdekkingsreis is:

Eén: de trotse mensen. Ondanks dat het Engels van de lokale bevolking vaak niet verder komt dan "hello mister" (ongeacht mannen of vrouwen), zijn de mensen extreem vriendelijk en enthousiast. VliegeraarVanaf alle bootjes worden we toegezwaaid. In felgekleurde houten kano's komen vissertjes langszij om verse vis, parelkettingen en andere zelfgemaakte souvenirs te verkopen. Een duikbril wordt geruild voor een tros bananen en een zak limoenen. Een t-shirt voor een uit houtgesneden komodo-varaan. 50.000 rupiah voor zeven vers gevangen makrelen. Alles is mogelijk. In een afgelegen dorpje op Oost-Flores worden we onthaald met zelfgemaakte vliegers van de kinderen en wordt ons het hele dorp getoond. Iedereen wil op de foto. Iedereen zwaait ons toe. Iedereen is trots hier. 

Twee: de heldere sterrenhemels. Tijdens de nachten op de Timorzee en Floreszee worden we geleid door Venus en Jupiter. De eerste weken is het nieuwe maan en de nachten zijn ongelofelijk donker. Nog nooit zag ik de melkweg zo duidelijk, de sterren zo helder en de oneindigheid van het heelal zo duidelijk. Het zuiderkruis staat achter ons en zakt halverwege de nacht onder de horizon. Orion staat recht boven en de sterren laag aan de horizon doen soms vermoeden dat er andere boten zijn. Maar keer op keer zijn we de enigen. De lichtjaren doen nadenken over de nietigheid van ons bestaan. Wat is de zee - die in de nacht oneindig lijkt - vergeleken met ons kleine melkwegstelsel? Alles is relatief. 'Wie zou ooit kunnen vermoeden dat één van de honderd miljard sterren in een buitenwijk van dat kleine stelseltje omgeven wordt door een handjevol kleine, koele hemellichamen, en dat zich op één van die kleine planeetjes intelligent leven heeft ontwikkeld - dat zich daar nieuwsgierige mensen bevinden die de sterrenhemel waarnemen in de hoop antwoord te vinden op hoe alles is begonnen? (Govert Schilling - die ik er tijdens de nachtwacht maar even bij heb gepakt).

Drie: de prachtige onderwaterwereld. De oppervlakte van het water doet niets vermoeden van de rijke wereld eronder. Het besef komt pas als je onderwater kijkt. Duizenden soorten kleurrijke visjes, talloze soorten koraal en een hele eigen wereld die zich daar beneden afspeelt. nemoElke duik is een verassing, elke plek is anders. De stilte en het licht zijn allesbepalend. Hoe is het mogelijk dat er zoveel verschillende vissen bestaan, de één nog kleurrijker dan de ander? Nemo is na één duik al gevonden. Daarna volgen nog minstens tien verschillende uitvoeringen: van baby-nemo tot opa-nemo, van zwart tot feloranje, van nieuwsgierig tot verlegen aan de anemoon gekluisterd. Driftend tussen de vele vissen mag ik voor even onderdeel zijn van dit koninkrijk. Koning Nemo. 

Vier: de gado gado. Voor nog geen 12.000 rupiah (minder dan een euro) wordt de allerheerlijkste gado gado bereidt. Simpel maar heerlijk. Aan eieren is hier geen gebrek. Wanneer we onze eigen voorraad eieren willen aanvullen heeft de taxichauffeur aan telur pasar Gado Gado(ei - markt) voldoende. Hoewel hij dubbel ligt om deze twee woorden (wellicht heeft dit nog een andere bijzondere betekenis), zitten we tien minuten later in de taxi opschoot met een flatgebouw van eieren (drie gestapelde dozen van zes bij zes eieren, vastgemaakt met een strak touwtje). Ook is het overduidelijk dat de pindasaus hier is uitgevonden. Gado gado met kroepoek en pindasaus. Zelfs na 697 bochten kronkelende "Flores highway" (de enige weg die het westen van Flores met het oosten van het 600km brede eiland verbindt, maar waar 100 km 4 uur reizen betekent), heb je hier nog steeds wel zin in. 

Vijf: de enorme hoeveelheid vulkanen. Indonesië is het land van de vuurbergen - gunung. En er zijn heel wat gunungs in Indonesië. Zeilen door de "Ring of Fire" betekent een landschap met puntige - soms zelfs rokende - vulkanen. De atollen - "gezonken" vulkanen - zorgen voor prachtige riffen en beschutte ankerplekken. Wanneer we richting het eiland Sumbawa varen, komen we langs de Gunung Api: een vulkaan van 1930 meter. Vanaf zee kijk je recht de krater in en zijn de rookpluimen en aswolken duidelijk zichtbaar. De stijle helling van de vulkaan doet de vroegere lavastromen verbeelden. Een paar honderdmeter uit de kust slaat de dieptemeter al op oneindig; het gaat hier makkelijk een paar kilometer diep. Troggen? Mijn aardrijkskundeboeken worden hier werkelijkheid. 

Zeilen in Oost-Indonesië is een prachtige ervaring. Het land is rijk in vele opzichten en ondanks Zonsondergang mwaarschuwende berichten dat er weinig wind zou zijn, hebben we elke dag tussen de 15-20 knopen wind. Geen dag is hetzelfde en toch is iedere dag relaxt. De zon is een gegeven en het simpele ritme van de dag een verademing. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zelf gevangen barracuda (en natuurlijk de overheerlijke maaltijd die daaruit voortkwam), de gespotte komodo-varraan, de prachtige zonsondergangen, de heerlijke ochtendduiken, de dolfijnen om de boot en last-but-not-least, de vrijheid van het zeilen. 

Terima khassi

tekst en foto's Marieke van der Linden

Lees Meer
1667 Hits
0 reacties

Finding Nemo, kleine en grote geluksmomenten in Indonesie

Om 5 voor 4 in de ochtend zitten we in de dinghy en varen we door het duister naar het vaste land om een tour over het eiland te maken. Onze hoofdattractie zijn 3 kratermeren. ZonsopgangHelaas is de chauffeur in geen velden of wegen te bekennen. Nadat we de ‘touroperator’ uit zijn bed hebben gebeld is hij er vrij snel.

Hij lijkt vast van plan de verloren tijd in te halen en met een snelheid van 100 km/uur slalomt hij tussen wegversperringen, mensen, honden, kippen, koeien en inhalende tegenliggers op de enige ‘snelweg’ die Flores rijk is. Na 3 uur - in plaats van wat gangbaar is: 4 uur – bereiken we de kratermeren van Kelimutu. Drie meren met elk hun eigen kleur. We zien smaragdgroen, jadegroen en diep donker flessengroen. Adembenemend mooi. Die kleuren varieren per dag. Op het hoogste punt Een van de merenstaat een pyramidevormig monument met een trap. Hier genieten we van het wijdse uitzicht op een van de onderste treden. Als we na enige tijd opstaan, staan de overige toeristen – het overgrote deel Indonesiers - ook op. De fascinatie voor ons toeristen is groot. Regelmatig worden we gefotografeerd en maar al te vaak wordt er een selfie gemaakt door iemand die me net voorbij is gelopen. Als we naar de parkeerplaats lopen poseert er nog een aapje voor ons. We voelen ons rijk.

Op de terugweg – Paul heeft de chauffeur op het hart gedrukt dat ‘Hati Hati’ (slow slow) Visserboten bij Coca Beachwat ons betreft helemaal ok is – ontpopt onze chauffeur zich langzaam als een zeer aimable man. Kennelijk is hij meer een middag- dan een ochtendmens. We hebben een koffiebreak en daarna bereiken we via een onverharde weg (arme auto) de Cocabeach. Een prachtig plekje met gekleurde vissersboten en hutjes van palmbladeren. Daar wordt voor ons een heerlijke maaltijd bereid. Met vis die eerder op de dag gevangen is. We rijden terug naar de boot. Onderweg is er nog een stop bij familie van de chauffeur omdat Marieke en ik nodig naar de WC moeten. We treffen als WC een golfplaten hokje met een gat in de vloer. Buiten worden kommen water neergezet om door te spoelen. Als ik handenwasbewegingen maak krijg ik eenVerse vis slang, zeep en een handdoek aangereikt. Ik bedank ze hartelijk. Terug bij onze baai maken we het bijbootje los. We worden uitgezwaaid door de chauffeur.

Nadat we nog even een frisse duik hebben genomen lichten we het anker. Good bye Wodong. Het is 5 uur ’s middags. We hebben besloten de nacht door te varen en hopen de volgende ochtend in Riugg aan te komen. Dat moet een snorkelparadijs zijn. Er is weinig wind helaas. Dat betekent motoren. We zijn daar niet gek op, maar er zit niets anders op. Binnen een uur trekt de wind lekker aan. Zodra hij boven de 8 knopen is hijsen we de zeilen. Nadat Met zijn allen op de fotoMonique ons voorzien heeft van een heerlijke maaltijd gaan Michel en zij naar hun kooi. Marieke, Paul en ik doen de eerste shift. De wind wakkert gestaag aan en binnen de kortste keren heeft Paul 2 riffen in het zeil gezet. Ik houd van zeilen in het donker. Af en toe een gesprek, dan weer een tijd stilte. Ieder met zijn eigen gedachten, genietend van de stilte van de nacht, de lichtjes op het water (bioluminicentie), het geluid van de wind en het water, de eindeloze sterrenhemel. Deze nacht is Jupiter onze ‘richtster’. Stralend wijst ze ons de weg. We zeilen door tot 1 uur. Monique is dan al op het dek en we wekken Michel. Shift 1 gaat op één oor. Ik merk niet dat de motor aan gaat., of dat hij weer uit gaat. De wind bij shift 2 is behoorlijk wisselvallig. Het is allemaal Part of the Game.

Om 5 uur neemt shift 1 het roer weer over. We varen zo’n 6 knopen per uur. Langzaam kondigt de zon zich achter ons aan en wordt de horizon weer zichtbaar. De eerste contouren van de rode bol.......wauw!!! Dit beeld verveelt echt nooit. We eten een banaan en Paul maakt havermout voor ons. We genieten in stilte. Monique en Michel voegen zich bij ons. In plaats van bij het dorp besluit Paul voor een eilandje te ankeren. Hier moet het goed snorkelen zijn. Terwijl we voor anker gaan – goed uitkijken dat we het rif in tact laten – stroomt het witte strand van het eiland vol met dagjes- mensen die ons nieuwgierig gadeslaan en uitbundig naar ons zwaaien. De prachtigste en primitiefste bootjes brengen de locals van en naar het eiland.

Zodra we liggen gaan we met de dinghy op zoek naar een goede plek om te snorkelen.Nemo Naast prachtig koraal en vele soorten zeeanemonen en ander moois zien we lionfishes, clownfishes, zebravisjes, oranje zeesterren met zwarte stippen en felblauwe zeesterren. Op het strand vele sand dollar schelpen. Platte schelpen met een zeester op hun rug getekend. Miraculeus. Ik verzamel wat mooie exemplaren en andere schelpen en voel me gelukkig.

Vandaag lekker uitgeslapen en daarna weer gesnorkeld. Wat is de onderwaterwereld toch schitterend. De rest van de dag luieren we wat. We doen een wasje, gaan op in onze boeken, genieten van de zon ... Vanmiddag gaan we richting de Komodo eilanden. Daar zullen we jullie later op de hoogte brengen van onze nieuwe nemo-ervaringen.

Tekst: onze gast Jane

Lees Meer
2176 Hits
0 reacties