imageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

DE INDIANEN VAN DE KUNA YALA

Doordat onze website enige tijd uit de lucht is geweest hou je nog enige blogs van ons tegoed. Deze is geschreven door onze gast Jim. Lees ook de hierna hieronder geplaatste blogs......

 

Na een behoorlijk winderige oversteek, door Monique zo plastisch beschreven in haar blog, van Aruba naar San Blas komen we enigszins bij die eilandengroep voor de kust van Panama aan. We varen om een rif heen en ankeren voor het onbewoonde eilandje Orduptarboat. Het is paradijselijk, maar zo klein, dat Robinson Crusoe er zelfs zonder Vrijdag niet zou hebben kunnen overleven. Maar wat een rust, je hoort alleen het geluid van de branding op het rif achter het eiland en wat vogelgeluiden. Paul en ik zwemmen er heen en lopen er in zo'n tien minuten over het witte strand om het eilandje heen Het steekt nauwelijks boven het water uit, is voornamelijk begroeid met palmbomen en het maakt deel uit van Kuna Yala, het land, of de berg, van de Kuna indianen. Kuna Yala is een provincie van Panama bestaande uit zo'n veertig eilandjes en een smalle kuststrook. De komende week zullen we bij verschillende van die eilanden ankeren.
Al snel komt er een kano met een man en een vrouw langszij, de eerste indianen die we tegenkomen. De vrouw biedt ons mola's te koop aan, Kuna-handwerk bestaande uit kunstig bewerkte, uit meer lagen samengestelde lappen stof. Mola's worden ook door de Kuna-vrouwen gebruikt om de eigen kleding op borst en rug te verfraaien. Ik vind de prijzen nogal fors maar besef nog niet hoeveel handwerk er in die mola's zit en ze zijn wel heel mooi. De man verstaat kennelijk een paar woorden Engels en Paul laat zijn beste Spaans horen. Na een klein beetje afdingen, de man vertaalt, koop ik er twee van de vrouw, die duidelijk de dienst en de prijs uitmaakt. Ik mocht van Carla alleen gaan zeilen als ik ook iets bijzonders mee terug zou brengen van deze verre reis. Een investering van 60 US dollars lijkt mij in dit verband wel redelijk. Later krijg ik toch een beetje spijt niet meer van dit soort producten gekocht te hebben wanneer ik mij realiseer dat dit een van de middelen van bestaan is van de Kuna's. Later koopt Paul van een andere indiaanse een overhemd waarop kunstig een leguaan, een kreeft en een vis zijn "gepatcht".
De kano's waarvan we er later nog veel meer zullen tegenkomen, zijn inderdaad gewoon uitgeholde boomstammen. Dwarsplankjes als banken en peddels voor de voortstuwing, maar ze worden ook wel gezeild. Een eenvoudige mast met zeiltje wordt dan in een gat in het bankje gestoken en het werkt ! De bemanning van zo'n gezeilde kano komt kokosnoten verzamelen op het eilandje en vaart er mee weg. Later hoor ik dat de Kuna's per jaar zo'n 15000 kokosnoten naar Colombia exporteren, maar dat de noten ook gebruikt worden als betaalmiddel en dan ongeveer 10 dollarcent waard zijn. De Kuna's zullen ons nog vaker bezoeken, we kopen brood, een soort dikke broodkoeken, vis, tomaten en limoentjes van hen. Twee red snappers en een tonijntje voor drie dollar en een blikje bier is voor beide partijen een prima deal. Paul maakt de vissen schoon en Monique maakt er een heerlijk maal mee, verser kan het gewoon niet.
Mannen, maar ook vrouwen met soms heel jonge kinderen aan boord peddelen met hun handel naar alle jachten die her en der bij de eilandjes voor anker liggen. De kreeften en inktvissen zijn vaak zo groot dat we er niet eens een passende pan voor hebben! Later kopen we voor 10 dollar wel een heel grote vis die ook nog voor ons wordt schoongemaakt en gefileerd.
De bemanning van een eigentijds model uitgeholde boomstam met afgeknotte achterkant waaraan een buitenboordmotor komt zelfs een jacht te hulp, dat vroeg in de avond op een ondiepte is gestrand bij Holandes cays. Het is vlak bij onze ankerplek en we zien dat zij samen met andere jachtbemanningen er uiteindelijk in slagen het jacht vlot te krijgen. Ik ben benieuwd of die Kuna's hier nog iets aan verdiend hebben, want dat het geen "welgesteld" volk is duidelijk.
Op de tijdelijk bewoonde eilandjes staan wat hutten, opgebouwd uit palen en palmbladeren, waar kennelijk maar enkele gezinnen verblijven. Op Dog Island mag je al betalen als je er aan land gaat, maar je kunt er prachtig snorkelen bij het wrak dat vlak voor het strand onder water ligt. Op het eiland "serveert"een Kuna-man kokosnoot met een rietje en een indiaanse brengt er mola's en andere huisvlijt aan de man . Het is er zo fraai dat backpackers en andere toeristen zich er per watertaxi naar toe laten brengen. De permanent bewoonde eilanden zijn soms tot de laatste vierkante meter volgebouwd met dezelfde soort hutten. Soms ook zijn ze simpelweg opgetrokken uit betonblokken met daken van golfplaat. De toiletten zijn een soort golfplaten latrines op steigertjes boven water aan de rand van het eiland, de zee spoelt alles wel door.

Wanneer we zo'n eiland bezoeken lijkt het winkeltje waar we wat boodschappen denken te doen, wat mager bevoorraad. Er zijn voornamelijk houdbare spullen te koop en zeker geen verse etenswaren. De biervoorraad is trouwens zorgvuldig achter slot en grendel opgeslagen in een van de weinige gebouwtjes met een deur, een accessoire dat bij alle andere bouwsels kennelijk niet noodzakelijk is. De verkoop van het bier is in handen van een jonge en een oudere, traditioneel kleurig geklede, vrouw. 's Nachts zien we verlichting op het eiland, dus er is wel elektriciteit, waarschijnlijk opgewekt door middel van generatoren.
Water komt via een pijpleiding van het vasteland naar de gevestigde gemeenschappen en u wordt verzocht bij het ankeren van uw jacht die pijpleiding vooral niet kapot te trekken! De mensen zijn soms vriendelijk, maar wel wat afstandelijk. Men lijkt contact uit de weg te gaan, maar de taal is natuurlijk ook een hindernis. Ze lachen je soms vriendelijk toe maar willen tegelijkertijd liever niet gefotografeerd worden en hoe druk men het heeft met de dagelijkse bezigheden van de "beroepsbevolking" blijft nogal vaag. Monique aait een baby over de blozende wangetjes en wordt beloond met een prachtige "smile", maar een foto van moeder en kind zit er niet in, ma maakt zich snel uit de voeten. Op een onverhard "pleintje" midden op zo'n bewoond eiland zijn zo'n twintig kinderen van verschillende leeftijd aan het spelen, voornamelijk aan het voetballen. Wanneer wij dat pleintje op lopen, zijn ze al snel allemaal verdwenen op een enkel jongetje na dat schuchter vanuit de schaduw aan de rand van de speelplaats naar ons blijft staan kijken. De bakker heeft verse broodjes en spreekt zowaar een beetje Engels, morgen is het zondag en dan is zijn winkeltje gesloten; wat zou er op zondag anders zijn dan op zaterdag, of maandag? Groente en fruit hebben we op dit eiland niet aangetroffen. En zouden de kinderen wel naar school gaan? Toch staan er op twee grote met palmbladeren gedekte huizen grote televisieantennes en ergens zien we zelfs een paar zonnepaneeltjes. Het verhaal gaat dat een familie wel in het bezit is van een GSM maar die niet kan opladen bij gebrek aan elektriciteit. Wanneer ze hem bij jou mogen opladen wordt dat beloond met, jawel, een kokosnoot! We lopen over de smalle onverharde paadjes tussen de hutten/huizen waar een vrouwtje buiten aan mola's zit te werken. Een breed-getatoueerde man zit wat verderop kleurige armbanden en beenversieringen te knopen en het voelt een beetje vreemd, opdringerig zelfs, om hier openlijk te lopen fotograferen, een heel aparte ervaring in een verbazingwekkende omgeving.
El Porvenir is de hoofdstad van Kuna Yala Het is een eiland(je) waarop een airstrip is voor de dagelijkse vliegverbinding met het vasteland van Panama, en een overheidsgebouw zonder buitendeuren maar met fraai geschilderde emblemen. Hier wordt elke ochtend om 08.00 uur de vlag officieel gehesen wordt door een soldaat die verder ogenschijnlijk weinig te doen heeft.
Verder zien we er een onbemand Kuna-museum, een hotelletje, een soort cantina en twee steigers waar de bevoorrading plaatsvindt en bezoekers aan land komen. Een heel klein oud vrouwtje verricht de formaliteiten als je met het vliegtuigje wilt vertrekken, ze noteert heel zorgvuldig je paspoortgegevens, jouw gewicht en dat van je bagage en ze spreekt natuurlijk alleen maar Spaans! Zouden andere "hoofdstedelijke" activiteiten wellicht achter de schermen plaats vinden. Hier betaal je ook voor je verblijf in Kuna Yala, 20 dollar voor een boot als de Full Circle plus 5 dollar per opvarende. Een cruising permit voor het varen in de archipel San Blas kost 200 dollar en voor het inklaren op El Porvenir rekent de immigration-officer 100 dollar per persoon, dat is behoorlijk schrikken maar het kan in de havenstad Colon wel een ander bedrag zijn, kennelijk zijn die tarieven en/of de regels Panamees-flexibel. Omdat ik de volgende dag al vertrek, krijg ik op vertoon van mijn ticket het stempeltje in mijn paspoort, gratis maar het kost wel een hoop tijd en ergernis en mag ik wel even mijn ticket terug, "por favor". Ik ben kennelijk een apart geval waarover de ambtenaar telefonisch overleg moet plegen met een superieur.

Of de bedragen overigens echt ten goede komen aan de Kuna's lijkt me niet heel waarschijnlijk als ik de volgende dag nog eens vanuit het vliegtuigje foto's maak van zo'n volgebouwd Kuna-eiland en daarna vanuit de lucht en vanuit de taxi de ultramoderne skyline van Panama City aanschouw. Ik heb nog nooit zoveel bankgebouwen bij elkaar gezien, de welvaart is overduidelijk niet gelijkelijk verdeeld want de tegenstellingen zijn enorm. Ik had inderdaad wel een paar mola's meer mogen kopen, bij wijze van ontwikkelingshulp ?
Twee weken op de Full Circle met Paul en Monique is al is al een rijke ervaring maar de bijzondere kennismaking met de indianen van Kuna Yala heeft ook zeker indruk op mij gemaakt.

Jim van Hunnik

 

 

Lees Meer
949 Hits
0 reacties

Een bijzonder mens......

San Blas,

Eerste kerstdag, in plaats van bij de San Blas eilanden voor anker, ligt de Full Circle sinds gisteren in de Marina van Colon. Bij de ingang van het Panamakanaal. Straks nemen we het vliegtuig naar Nederland.

Op 23 december in alle vroegte kregen we een telefoontje van mijn zus Els dat mijn vader die nacht was overleden. He? Dat kan bijna niet. 2 dagen ervoor had ik ‘m nog v ia de satteliettelefoon gesproken. En zoals altijd was hij reuze enthousiast en zei ie dat ie zo blij was dat ik belde. Zoals velen van jullie weten, zag mijn vader de laatste tijd bijna niets meer. Iets wat ie verschrikkelijk vond, maar niet liet merken. Maar hij was bij de oogarts geweest en die had ‘m letterlijk een lichtpuntje gegeven! Ze zouden in februari zijn ene oog en in maart zijn andere oog gaan opereren, en er zou grote kans zijn dat ie meer licht in zijn ogen zou krijgen. Wat was ie blij! Met de belofte ‘m met kerst weer te bellen namen we afscheid. Niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn dat ik zijn stem zou horen.....

Ja, we hebben het er vaak over gehad. Eén van de keerzijdes van ons zeilende leven. Met Paul zijn moeder van 88 en mijn vader met zijn broze gezondheid weet je dat je op een dag een telefoontje kan krijgen..... En toch kun je je er niet echt op voorbereiden en is de schok groot.

Blij zijn wij dat we niet ergens op de Grote Oceaan dobberen maar dichtbij Panama waren. En binnen een paar dagen in Nederland kunnen zijn. 2 dagen varen en de Full Circle ligt veilig in de haven en wij kunnen haar met een gerust hart achterlaten.

Lief ook alle tekenen van medeleven van zovelen, dat doet ons heel goed. Met de social media van tegenwoordig is een bericht snel verspreid. Fijn ook om te horen dat veel mensen laten weten dat óók zij mijn vader een bijzonder mens vonden. Dat was ie!

Lieve, lieve Paps... Wat zullen we je missen! Dat is niet in woorden uit te drukken... je optimisme, enthousiasme, interesse in alles. Ik ben er heel trots op dat jij mijn vader bent. Dat heb ik gelukkig ook veel kunnen zeggen toen we in oktober en november in Nederland waren.

Je blijft altijd in mijn hart lieverd,

XXXX Monique en Paul ook natuurlijk

Lees Meer
896 Hits
0 reacties

Zo maar een dag

Bonaire,

Zo maar een dag op de Full Circle…begint om kwart voor 6. Is dat even stom, de wekker een uur te vroeg gezet. Iedereen vroeg wakker en we mogen nog een uur! Ok het is nu kwart voor 7 . Nu voor het echte. De hut uit, bikini aan en een duik nemen. Zo lekker! Dan even haren wassen, afdouchen, insmeren en we zijn er weer. Moon heeft ons ontbijtje al klaar en om kwart voor acht iedereen aan dek en met de kleine boot naar de wal.

We gaan kajakken in de mangrove. Ik ken dit alleen van Expeditie Robinson, ik ben ook echt geen wereldreiziger. Busje haalt ons op en rijdt via de weg en zandwegen langs de echt ‘roze’ flamingo’s, wat zijn ze mooi. Met 8 kajakken en een aardige lieve gids gaan we op pad. Ingesmeerd met zonnebrand en anti-muggen-spul. Samen met Monique, mijn medereizigster zijn we een top koppel. De vaarweg gaat door een tunnel van takken. Het lijkt de Efteling wel. We durven haast niet te praten, we fluisteren, het is hier zo rustig en stil alleen de vogels horen we.

 

We peddelen rustig langs eilandjes en door de mangroves. Dan komen we op een plek waar we kunnen snorkelen. Wat is dit gaaf! Langzaam zwemmen door een mangrove gang en ik stuit op een papegaaivis. Zo mooi rood en groen gekleurd met een soort snavel. Dan wordt ik aangetikt en daar is Porcupine een lugubere lelijke vis maar zo gaaf en hij of zij blijft gewoon waar ie is en zwemt niet weg voor ons. Nog meer vissen volgen, groot en klein. Toch blijf ik een beetje bang. Toch Kapitein Paul maar blijven volgen, je weet maar nooit wat zo’n vis van je wil. Na een half uurtje weer de kajak in en weer naar ‘huis’. Een onwijs leuke pet gekocht met een label. Ik kan nu schilpad WH1202 volgen. Dus een pet voor een goed doel!

 

Terug in kralendijk stappen we weer op de boot. Monique Facebookt alles meteen. Dit is weer en ervaring die we rijker zijn. Een kleine 2 uur later gaan we weer zeilen. Het weer is gelukkig rustiger dan eergister toen ik toch een beetje groen en geel op het dek zat. Heerlijk langzaam gaan we langs de kust, langzaam beginnen de golven te komen. Rustig blijven…

 

Moon staat rustig in haar kombuisje in de pannen te prutten. Wij ruiken de heerlijke luchten al. Wat wordt het dit keer…… De zee wordt heftiger. Even een andere koers varen, zo kunnen we niet eten. En zo zeilen we van de kust af. Roer op automatisch en de boot gaat zijn eigen weg. En dan … daar komt Moon naar boven met…. Loempia’s. Hoe doet ze dat toch? Gewoon met hete saus. Zo lekker….. Heerlijk eten. De boot doet zijn ding, heerlijke muziek en leuke mensen. Is dit vakantie of niet… en je weet de dag is nog lang niet voorbij…. Als ik wil blijf ik schrijven want we varen nu langs klein Bonaire en ook daar schijnt het onwijs mooi te zijn om te snorkelen. En het is nog geen avond. Wat gaat deze brengen? Oh, ja, een revanche met Domino. Zo maar een dag…… of eigenlijk een paar uur!

 

Birgit

Lees Meer
919 Hits
0 reacties

Een maand geen blogs...

Bonaire,

Van verschillende kanten krijgen we hints als we een tijd niets van ons laten horen. En terecht, een maand geen blog schrijven kan echt niet! Maar we hebben niet stil gezeten en best het een en ander meegemaakt.

 

Met de Hollandse Flottielje aangekomen bij Bonaire, weer heerlijk genieten van dit relaxte eiland met zijn adembenemende onderwaterwereld! Ben de van de Blabber en Frits van de Bella Ciao knutselden met zijn twee op een middagje een reefduiker in elkaar. Een plankje met 2 onafhankelijk van elkaar te bewegen plankjes. Achter de dinghy hangende kan je zo snel diep duiken en zo varende langs het rif is dat fantastisch!

 

Al snel kwam Nadine aan boord een dochter van goede vrienden van ons. Zij wist in januari al dat ze naar ons toe wilde komen en eindelijk na lang aftellen stapte ze aan boord! Een paar dagen later gevolgd door Monique (oud collega van mij). Na een dagje zeilen en een paar dagen toeren in de pick-up over het eiland waagden we de oversteek naar Curaçao. Zowel matroos Jonker (Nadine) als matroos Koopmans (Monique) hielden zich als echte zeelui.

 

Aangekomen in het Spaanse water op Curaçao werkte de keerkoppeling niet echt naar behoren. Nog een laatste bochtje varen kreeg ik de opdracht van Paul direct het anker te laten zakken. Er zat geen vooruitgang meer in de boot en er stond een aardig briesje.

 

Ton van zeiljacht True Blue zag ons jumpte in zijn dinghy om ons het laatste stukje te trekken. Heel karwei hoor, zo’n 20 ton te slepen!

 

En geluk bij een ongeluk, we kenden Ton. Hij is dieselmonteur en we hadden hem al eerder voor een klusje aan boord gehad. Met matroos Jonker & Koopmans toog ik de volgende ochtend naar Willemstad om in te klaren terwijl Paul & Ton aan de keerkoppeling gingen klussen. Paul & Ton hadden eerder het defect geconstateerd dan wij ingeklaard waren. Jammer was alleen dat het onderdeel besteld moest worden (in Europa). Samen met de douane procedures heeft dit toch een behoorlijke tijd in beslag genomen. Met onze matrozen hebben we helaas niet meer kunnen zeilen. Maar een paar leuke tochtjes over het eiland gemaakt, gesnorkeld bij het ‘Tugbootje’, gechilled by een luxe beachclub Papagayo en matroos Jonker heeft zelf gezwommen met dolfijnen! Bijzondere beesten zijn dat toch!

Lees Meer
828 Hits
0 reacties

Bijzonder weerzien

Curaçao,

In mei van het jaar zouden we elkaar weer gaan zien. We keken er ontzettend naar uit. Maar de ‘baas’ van Tom gooide roet in het eten. En zoals altijd…. Werk gaat voor pleziertjes werd ons weerzien in mei afgeblazen maar wel met de belofte rond augustus te herkansen!

En ja, ondanks de keerkoppelingperikelen, dat kwam eigenlijk ’best goed uit’, zagen we elkaar op Curaçao in plaats van Bonaire!

 

Waar gaat dit allemaal over …… denken verschillende lezers…. Tom & Marieke zijn onze zeilvrienden van zeiljacht de IImpuls waar we verleden jaar heel veel mee opgetrokken zijn. Helaas door omstandigheden hebben zij hun reis af moeten breken en de IImpuls achter moeten laten op Curaçao…..

 

Reuze spannend voor Tom & Marieke om weer naar de Carieb te gaan. Hoe zou het gaan en in wat voor staat zouden zij de IImpuls aantreffen? Alles bleek ‘mee te vallen’. Na een hartelijk, gezellig en emotioneel weerzien voelde het weer als vanouds. In de kuip van de IImpuls leek er niet bijna een jaar tussen te zitten. Heerlijk om onze zeilmaatjes weer in de armen te kunnen sluiten. En wat gebeurd er toch veel in een jaar! Gelukkig hebben we ‘even’ de tijd om bij te kletsen en bij te Domino-en en bij te Scrabbelen. Tom & Paul worden zelfs uitgedaagd door Curaçao-enaren om Antilliaans te Domino-en, met toch heel andere regels dan wij hanteren!

 

We eten gezellig samen en maken leuke uitstapjes en ondertussen nemen Tom & Mariek de hele IImpuls onder handen! Dat is toch niet echt vakantie houden? Maar het geeft wel een goed gevoel. ’s Morgens schoonmaken en opruimen en ’s middags erop uit!

 

Nou zouden Tom en Marieke nu al op de Pacific zitten en ze waren daar echt supergoed op voorbereid. We hadden al hints gekregen om geen kaarten en pilots van dit gebied te kopen…. En vooral geen boemboes te kopen. De IImpuls was al erg goed bevoorraad! We hebben heel wat heen en weer moeten varen om alles aan boord van de Full Circle te krijgen…..

 

Complete reorganisatie aan boord van de Full Circle maar het is gelukt!

 

De vakantie van onze zeilvrienden was veel te snel voorbij. Maar we hebben genoten om weer ‘even’ met jullie op te trekken en van jullie optimisme, humor en gezelligheid te genieten. Jullie zijn bijzondere mensen. Het afscheid is niet voor lang. In oktober komen wij voor ‘vakantie’ naar Nederland, waar we elkaar zeker weer zullen zien!

 

En bij elke maaltijd zit er bijna een snufje IImpuls bij. Dus we denken iedere dag aan jullie!

Lees Meer
890 Hits
0 reacties