imageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Onze dappere vriendin.........

Vele van jullie kennen Tom en Marieke van veel van onze verhalen. Een geweldig stel mensen die we in ons eerste jaar van onze zeilreis ontmoetten op ons favoriete eiland Bequia.

Mariek op de pondjesbrugDe klik was er meteen! We hebben menig uurtje domino-end, scrabbelend en kletsend doorgebracht. Groot was het verdriet dat ze hun droom, zeilend rond de wereld, niet waar konden maken doordat de gezondheid van Marieke dit niet toestond. Maar typerend voor dit positieve stel, gingen zij niet bij de pakken neerzitten, maar gooiden nogmaals het roer om en kochten een geweldige stek in Frankrijk.... Labrot! Elke keer als wij in Nederland waren moesten we natuurlijk ook een weekendje naar Labrot. Daar zagen we het al prachtige Tom en Marieke op Bequiadomein van Tom en Marieke steeds veranderen. Elke keer weer een huisje af, een maaiport gemaakt, een zwembad aangelegd. Wat een bergen werk hebben ze verzet. Wauw en het mooie is, het straalt 'Tom&Marieke'  uit. 

Marieke heeft ons veilig over menige oceaan geloodst. Op afstand keek zij mee naar de weersystemen en informeerde/adviseerde ons via de satelliettelefoon. Een vrouw met zoveel talenten en zo’n groot hart!

Iedereen die Tom en Marieke kennen houdt van deze mensen! Je sluit ze direct in je hart. Zo spontaan, lief en gastvrij en vol energie!
Samen hebben ze een bijzonder plek gecreëerd waar iedereen zich thuis voelt!

Maar Marieke haar gezondheid bleef zorgelijk. Onlangs stak haar auto-immuun ziekte weer de kop op en was het een paar dagen echt heel kritiek. Maar onze dapperste vriendin, vechter kwam er toch weer bovenop. Met veel rust en lekker in haar eigen omgeving, hun Labrot, ging het heel langzaam iets beter..... Groot was dan ook de schok dat Tom ons vertelde dat Marieke woensdag ochtend is overleden.

Het is niet te bevatten. Het is ook niet eerlijk. We zijn boos, verdrietig..... Onze dapperste vriendin is er niet meer.
Liefste Marieke we gaan je zo erg missen! Je vrolijke, positieve,
humoristische aard! Tom, voor jou is het helemaal niet te bevatten... We willen er voor je zijn. Sterkte lieverd!

Samen zeilen

Lees Meer
1260 Hits

Verjaardagsfeestje op de Full Circle op Bonaire

GroepsfotoSinds we vanuit Suriname vertrokken hebben we steeds gasten aan boord!

Het is druk op de Full Circle! Met 3 gasten vertrekken we vanuit Grenada, via de prachtige Grenadines varen we naar het noorden. We redden zelfs Bequia, Gefeliciteerd Frisoons favoriete eiland! Met de bijzondere ankerplek voor Margareths Beach. Dan wordt het tijd om los te gooien voor een paar dagen (4) op zee! Op het laatste stukje na is de wind heel stabiel. Dan komt in het vroege ochtendgloren Bonaire in zicht!
Het is druk bij Kralendijk! Het is even zoeken naar een vrije mooring. Maar gelukkig vinden we er een! Een beetje brak zijn we wel, eer je in een goed ritme komt, gaan er wel een paar nachten overheen! Maar Paul zijn Full Circle eieren (met spek, tomaten, kaas en basilicum) doen wonderen. Iedereen knapt zienderogen op. Klaar om aan land te gaan. Slapen doen we later wel!

Bootpapieren en paspoorten mee..... Inklaren! Gaat gelukkig snel hier op Bonaire. Onze volgende stap is dan altijd een telecom winkel zoeken om de Ipad en Iphone te voorzien van een simkaart. Echt niet altijd makkelijk........ Bonaire is vooruitstrevend! Het blijkt dat onze Ipad van 4 jaar oud, te VINTAGE is!! Te oud om 3 G op te ontvangen! Het systeem is té geavanceerd hier! De dame in de winkel probeert het ons uit te leggen, maar we begrijpen het niet. Ze haalt een collega erbij, deze praat helemaal in nert-taal, nu snappen we er nog minder van. Enfin..... Komt er op neer dat we via de Iphone (die overigens nog ouder is) een hotspot kunnen maken om op de Ipad te kunnen internetten. Snap je 'm nog......? Wij niet!!

Sinds een paar weken is een vriend van ons Officier van Justitie hier op Bonaire. Op weg naar zijn werk ziet hij de Full Circle al liggen verwelkomt ons zwaaiend! Later drinken wij een lekkere cappuccino met hem en kletsen bij. Zijn beide zoons zijn momenteel op Bonaire. Een van hen wordt de volgende dag Paul pikt de gasten op21. Een memorabele leeftijd. Daar hoort een memorabel tripje bij.... Wij bieden aan om op zijn verjaardag een rondje klein Bonaire te doen. De moeder (mijn vliegvriendin Christien) komt dezelfde avond werkend aan op Bonaire (als verrassing voor haar zoon Friso) met nog een vriend ipb-end mee! Chris, ook een bekende op de Full Circle. Hij beleefde Birthday Cakede passage door het Panama kanaal mee! We zijn compleet. Het feest kan beginnen!
Rond een uur of half 11 monster de groep van 7 aan. Na wat uitleg gooien we los. Er staat een best windje. Maar zo achter het eiland heb je geen golven en zelfs met 2 reven tikken we de 8 knopen aan!
Voor de lunch pakken we een mooring op bij Klein Bonaire. Eerst wat snorkelen en dan een lekker broodje. Iedereen vermaakt zich.
Het feestje wordt thuis voortgezet met een lekker stuk taart en 's avonds mogen wij aansluiten voor een lekker etentje. Kortom een dag met een gouden randje. Volgens mij kijkt Friso terug op een leuke 21e verjaardag.

 

Lees Meer
224 Hits

Eerst schildpadden zien, dan terug naar Grenada

 

SchildpadZaterdag worden Hans en ik opgehaald door Paul en Monique van het vliegveld van Grenada. Met in onze koffer een flink stuk kaas van de favoriete kaasboer van Paul en Monique uit Sneek. We hadden elkaar ruim een half jaar niet gezien, maar die tijd valt gelijk weg als je in de taxi zit bij te kletsen. Ook het weerzien met de Full Circle voelt heel vertrouwd.

We maken plannen voor de twee weken dat we aan boord zijn. Met een afwisselend programma met zeildagen, rustige lees- en snorkeldagen, wandelingen op de eilanden en bezoekjes aan enkele dorpjes en markten. In hoeverre alles gaat lukken, hangt af van het weer. Als de wind gunstig is, kunnen we tot aan Becquia (uit te spreken als Backway, zoals de trouwe lezers weten) komen. Maar het belangrijkste doel is voor mij: snorkelen tussen de schildpadden bij Tobago Cays. Als dat lukt, is Stoer zeilenmijn vakantie geslaagd!

Zondag kijken we in Prickly Bay met de wifi van het restaurant naar de finale van de Volvo Ocean race. Spectaculair en spannend! Helaas wint Brunel niet…

Maandag gaan we met een dollarbusje vanuit Prickly’s Bay naar St George, de hoofdstad van Grenada. De meeste inkopen hadden Paul en Monique al gedaan voordat wij aan boord stapten, maar op ons verzoek hebben ze ook wat boodschappen bewaard voor een tripje met ons. Altijd leuk om op een lokale markt en in wat winkeltjes rond te kijken. De wind is te hard voor een eerste zeiltochtje, dus dat stellen we uit tot dinsdag. Woensdag varen we door naar Carriacou, een kleiner eiland dat ook onder Grenada valt. Het wordt een pittige zeiltocht, aan de wind varend met uitschieters boven de dertig knopen. De Full Circle houdt zich prima in de kundige handen van Paul en Monique.

Mooie landingDonderdagochtend klaren we uit, omdat we Grenada gaan verlaten. We varen door naar Union, dat onder St Vincent and the Grenadines valt. Ook dit wordt een gedenkwaardige tocht met drie squals, plotseling opduikende buien met flink wat wind en regen. De geplande ankerplek bij Clifton aan de oostkant van Union ruilen we in voor Chatham Bay aan de westkant van Union. Een prachtige baai met op het strand een paar hutjes en verder alleen maar heuvels en bomen. We zien vogels vlak naast de boot het water in duiken en een paar seconde later weer boven komen, een vis doorslikkend.

Vrijdagochtend gaan we inklaren voor St Vincent and the Grenadines. Daarvoor moeten we aan dein de dinghy andere kant van het eiland zijn, in Clifton. Een mooie wandeling van anderhalf uur langs cactussen, bloeiende planten, kleurige huizen en een pool waar zout wordt gewonnen. Paul en Monique zijn meer aan de warmte gewend en maken minder foto’s dan Hans en ik, dus zij lopen het laatste deel vooruit naar de Customs and Immigration op het vliegveld bij Clifton. Onderweg besluiten we om Paul en Monique (en onszelf) te trakteren op een terugreis met een busje in plaats van lopen.

Clifton is een leuk klein plaatsje met een klein marktplein en een paar restaurantjes. We drinken ergens een lekkere smoothie en eten een broodje. Bij de Tourist Information vragen we om een busje voor ons te regelen. We mogen binnen wachten, heerlijk in de airconditioning. Terug in Chatham Bay hebben we nog tijd om te gaan snorkelen langs de rotsen aan de noordkant van de baai. Prachtig! Er groeit hier en daar mooi koraal en er zwemmen tientallen soorten vissen in allerlei groottes en kleuren.

Op zaterdag staat er helaas te veel wind om verder naar het noorden te zeilen. We blijven een dag verwaaid liggen in Chatham Bay. Bequia is Mooie palmniet meer haalbaar. Tobago Cays gaat waarschijnlijk wel lukken: voor zondag wordt er minder wind voorspeld. Zaterdagmiddag gaan we nogmaals snorkelen, iets verderop in de baai. Monique blijft in de dinghy zitten terwijl Hans, Paul en ik zweven boven de rotsen met waterplanten, koraal en weer allerlei kleuren visjes.

Zondag hebben we inderdaad een prachtige rustige zeiltocht naar Tobago Cays. Vlak na aankomst duiken Hans en ik het water in om te snorkelen. Vlakbij de boot zien we drie roggen, de grootste voorop en twee kleinere erachteraan in een sierlijke boog. Dat hebben Paul en Monique toch weer Sailinggoed geregeld, drie roggen ingehuurd voor onze eerste snorkeltocht. Verderop zien we een paar keer een schildpad zwemmen en gras van de bodem eten. De schildpadden hier zijn gewend aan mensen, ze eten rustig door als je in de buurt komt. Ook zien we grote zeesterren, ongeveer 25 centimeter. Heel wat anders dan de zeesterretjes in de Noordzee. Op de terugweg naar de boot zien we nog een barracuda. Die zwemt gelukkig schuin voor ons langs de andere kant op …

Maandag is een prachtige dag. Zoals bijna elke dag beginnen Hans en ik de dag met een stukje zwemmen. Deze keer trekken we onze snorkelspullen aan en zwemmen weer richting het eilandje waar we zondag de schildpadden hadden gezien. Deze keer helaas geen roggen en alleen een paar schildpadden op redelijk grote afstand. Je raakt verwend hè…

Met de dinghy gaan we later op de dag naar het rif aan de andere kant van het eilandje. Hier zien we weer mooi koraal en wéér andere snorkelen topsoorten visjes. Het is niet te beschrijven hoeveel verschillende vissen er zijn. Deze keer bijvoorbeeld visjes van ongeveer 7 centimeter die half geel en half blauw zijn, met de kleurovergang diagonaal over hun lijf.

Op de terugweg leggen we de dinghy vlak bij het eilandje aan een lijn vast en gaan nog op zoek naar schildpadden en roggen. Ik mag de onderwatercamera deze keer meenemen. Erg leuk om mijn eigen ervaringen vast te leggen op ‘de gevoelige plaat’. Paul neemt de camera even van mij over om met een korte duik achter een schildpad aan te gaan en hem beeldvullend vast te leggen. Daar waag ik mij niet aan, ik blijf lekker aan de oppervlakte drijven. Wel erg mooi om te zien dat de schildpad Paul dichtbij laat komen en hem een stukje mee laat zwemmen. Paul gaat met de dinghy terug naar de Full Circle en ik ga met de camera naar het ondiepere deel waar de zeesterren liggen. Daar wil ik ook foto’s van maken. Onderweg komt er een paar keer een schildpad langs die vlak bij mij gaat ademhappen en daarna doorzwemt. Als cadeautje komt er daarna een relatief kleine schildpad aangezwommen, die rustig doorgraast tussen de zeesterren terwijl ik boven ‘m zweef. Vlakbij gaat hij ademhalen, tussen het drijvende zeewier. Die foto is goed gelukt!! Wat leuk is het hier!! Tobago CaysIk kan er geen genoeg van krijgen. De anderen zijn allang terug op de boot en later hoor ik dat Paul en Monique al aan Hans hadden gevraagd of hij alleen zou terugvliegen naar Nederland.

Vlakbij de Full Circle nog wat leuke foto’s van allerlei dingen die heel gewoon worden als je een tijdje aan boord bent: flipper boven het water uit met de Full Circle op de achtergrond, de kiel met schroefas en roer, Monique die de was ophangt, de dinghy aan een lijntje bij de zwemtrap en tot slot Hans die me verwelkomt na dit mooie tochtje. Hij is al gedoucht en omgekleed.

We hebben de schildpadden gezien, dus we kunnen terug naar Grenada. Dinsdag varen we met een omweg naar Mayreau. Vooral Hans heeft wel zin in een lekkere zeiltocht. Omdat we in de verte buien zien aankomen, maken we de omweg wat korter dan gepland. We krijgen een kleine bui over ons heen en kunnen daarna in de zon aanleggen in de baai. We varen met de dinghy naar het eiland en wandelen naar het hoogste punt, waar een mooie kapel staat. Daar zien we ook twee grote schuin aflopende vlakken, waaronder het water wordt opgevangen voor gebruik in de droge tijd. Bijna terug beneden vinden we een restaurantje waarvan de eigenaar ons ‘good food’ belooft. We zijn nog maar net in het restaurant als er een flinke bui losbarst. Echt een tropische regenbui die bijna een uur aanhoudt. De regengoten langs de straten hier op het eiland zijn er niet voor niets! Ze veranderen in snel stromende beekjes. Het wachten op het eten duurt ook bijna een uur, maar dat blijkt de moeite waard: we krijgen flinke porties heerlijk eten, waar we bijna wel genoeg aan hebben voor lunch én avondeten. Jammer voor de mannen in bootjes die langskomen om te vragen of we zin hebben in een strandbarbecue of een verse vis willen kopen.

Woensdag verlaten we Mayreau en varen naar Union om uit te klaren. De wind is weer pittig, vaak wel rond de 30 knopen (= windkracht 7). Kite suferWe varen op alleen de fok. Hans stuurt, Monique houdt de koers en diepte in de gaten op de plotter, Paul heeft overall overzicht en ik zit gewoon te genieten en… foto’s en filmpjes te maken. Deze keer komen we vanaf de andere kant bij Union en kunnen met een eenvoudige koers naar Clifton varen. Het laatste stukje in de havenkom is niet eenvoudig: er zijn meer bootjesmensen die het idee hadden om vandaag Happppyyyyuit te klaren in Clifton. Paul en Monique zijn hier vaker geweest en weten samen een mooi plekje te vinden waar we de Full Circle kunnen ankeren. We gaan weer aan land om uit te klaren en wat verse spullen te kopen. Daarna is het Party Time: we gaan naar Happy Island, een klein eilandje in het rif met alleen een bar erop. Met dinghy’s is het bereikbaar. Er zijn twee attracties: rumpunch die wordt geschonken door Mr. Happy (zo noemt Monique hem) en kitesurfers die vlak voor Happy Island allerlei trucjes uithalen. Je hand aantikken, een flesje bier aanpakken (en bij de volgende passage half leeg teruggeven), sprongen over de dinghy’s en allerlei andere capriolen. Er zijn nog een stuk of 20 andere gasten, deels met hun eigen boot in de haven en deels met een georganiseerde reis. ‘So you are from the HallbergMr Happy Rassi. Great boat!!’ horen we meermaals. Er wordt ook leuke muziek gedraaid waarop wij dansen en waarbij Mr Happy enthousiast meezingt. Hij is geen carrière als zanger misgelopen…. Als een deel van de gasten weg is heeft Mr Happy ‘an announcement to make’: de laatste zes glazen rumpunch mogen worden opgehaald door de liefhebber. Hans, Monique en Paul ontfermen zich over twee van die glazen. Het is lekker spul, al voelen ze het wel zitten. Met vaste hand manoeuvreert Paul even later in het donker de dinghy weer terug naar de Full Circle. Die mooie tweemaster waarvan het toplicht nog niet brandt.

Donderdag staat er weer een lange zeiltocht op het programma, terug naar Grenada. We kunnen nu ruime wind varen, een stuk relaxter dan aan de wind met uitschieters boven de 30 knopen op de heenweg. Hans heeft er zin in en staat zes uren achter elkaar aan het roer. We ankeren bij Grand Anse, een mooi strand vlakbij de hoofdstad St George. Nog even wat boodschappen doen, stukje zwemmen, borrelen met versgemaakte popcorn en tot slot toveren Monique en Paul weer een heerlijke maaltijd op tafel. Dat is goed tegen muiterij heb ik wel eens gelezen. Als het eten niet goed is, gaat de bemanning morren en muiten.

Werk gaat doorVrijdag is onze laatste full day op de Full Circle. Een korte zeiltocht naar Prickly Bay staat op het programma. Het eerste stuk is bezeild, zoals verwacht. Het tweede deel moeten we kruisen. Helaas krijgen we weer een squal over ons heen en draait de wind wat. Na ruim een uur en twee slagen zijn we nog niets opgeschoten. Paul en Monique besluiten om de motor er bij aan te zetten. Zo komen we weer terug op ons vertrekpunt van twee weken geleden. Vrijdagavond is Party night met live muziek. Lekker nog een avondje swingen en zaterdag weer terug naar huis. We hebben een mooie vakantie gehad!

Corrie Toussaint

Lees Meer
415 Hits

Suriname - Tobago 25 mei - 2 juni 2018

Olav genietTerug op de Full Circle. Ik was er eerder maar deze keer is wel heel special want ik beleef dit avontuur samen met zoon Olav. Een vader-zoon-belevenis waar we ons beiden enorm op verheugen. Paul en Monique en de boot kennende weet ik wel wat me te wachten staat maar ik ben benieuwd hoe Olav dit gaat ervaren. We Like father like sonkomen beiden aan op J.A. International Airport, d.w.z. ik op vrijdag omstreeks 21.00 uur maar zoonlief uit Florida 5 uur later, met dank aan Caribbean Airlines voor de vertraging. Heel enerverend is die luchthaven niet als je er al die tijd in je eentje zit op een nog juist voor sluitingstijd aangeschaft blikje Parbo. Vanaf de Full Circle heeft men voor ons een taxi geregeld en het is werkelijk een feestje om dan door chauffeur Jimmy naar Domburg gereden te worden want zelfs in het donker krijg je met zo’n vriendelijk menneke al een heel positieve indruk van Suriname. Opgewacht door gastheer en gastvrouw en overgevaren naar de boot begint onze vakantie pas echt.Het voelt voor mij zo goed om terug te zijn en mijn vaste plek in de kooi links voor in de piek in te nemen.

Inmiddels is ook gast Paul gearriveerd en in het weekeinde proeven we een beetje van de sfeer in het land. Vriendelijke mensen, lekker eten, het leven hier doet heel relaxed aan. Volgens ons is het chillen hier uitgevonden. We maken kennis met andere zeilers, sporten met een zweeedse cattlebell-specialist annex zeiler Chris en bezoeken het verderop aan de rivier gelegen Laarwijk waar we voor een regenbui schuilend in een soort overdekte ontmoetings plek door een paar locals onder het genot van een paar biertjes een karakterschets van “de Surinamer” te horen krijgen. Vrolijke kout met een filosofische inslag maar Gezellig clubjeondanks gedegen navraag soms volstreks onnavolgbaar.

Het serieuze werk begint maandag wanneer we met het tij mee uitvaren en al snel de wind vol in de zeilen hebben. Omdat we ook de stroom mee hebben maken we goedeDe buschauffeuze met paars haar vorderingen, en al na drie nachten waarin ook de gasten hun wachten meegelopen hebben komen we op donderdag aan bij Tobago. Wachtlopen met gastheer en gastvrouw is trouwens ook al een plezierig onderdeel van de reis omdat er zich vaak heel leuke gesprekken ontspinnen.

We ankeren in Store bay en verkennen het aanpalende plaatsje Milford, kopen kaartjes voor de bus om de volgende dag in Scarborough te gaan inklaren. Alles secuur gepland maar de beloofde bus komt de volgende morgen om 09.30 uur niet en het daarop volgende uur ook niet en dan snappen we dat al die passerende claxonnerende automobilisten eigenlijk pseudo taxichauffeurs zijn die je graag voor een sympathiek bedragje naar je bestemming brengen. Vijf minuten later zitten we met zes man in een vier-persoons Nissan, even duiken als er politie in zicht komt , maar we zijn wel vlot, warm en een beetje gekreukeld, in Scarborough. De formaliteiten leveren niet veel problemen op, kosten wat tijd maar ach, in deze plaats met zijn eilandse couleur locale, alle muziek rondom, de kippen op straat en zoveel vriendelijke mensen verveelt er niets. Zelfs de chauffeuse van Full Circle in Man of War Bayde bus terug met haar paarse haar, de grote spiegelende zonnebril en in tien verschillende kleuren gelakte nagels die met gezag de passagiers in haar volle bus indeelt, geunifomeerde scholiertjes gaan netjes met drieen op de bankjes, is een een foto waard. En ze poseert graag.

Het blijft prachtig zeilweer en de volgende dagen zeilen we naar Bucco Reef, naar de Englishman Bay en naar de Man O’Warbay bij Charlotte Ville. Onderweg vangt Olav een tonijn van zeker 10 pond die door Paul deskundig van zijn filets wordt ontdaan die door Monique op de bekende bekwame wijze worden omgezet in tonijnsteaks en sashimi. We worden elke dag verrast met zeer smakelijke staaltjes van Moniques kookkunst. In Charlotte Ville ontmoeten we kleurrijke figuren als Emmanuel, een Frans Guyaan die hier bouwwerkzaamheden verricht, Trevor, de administrator van de universiteit alhier die afkomstig is van Trinidad en dus veel slimmer is dan die van Tobago. Het levert een leuk inkijkje op het eilandgebeuren op. Minder geslaagd is de ontmoeting met de plaatselijke Immigrationofficer die vindt dat kapitein Paul zich een dag eerder had moeten melden en een formulier had moeten inleveren dat men in Scarborough verzuimd had hem mee te geven. Direct gaan halen en morgen om 09.00 uur inleveren anders krijg je grote problemen ! Ooit een schipper van een zeilboot gezien bij wie stoom bijna uit de oren komt ? Een apart verschijnsel maar niet voor herhaling vatbaar .Enfin Paul en Monique met de bus naar Scarborough om die ontbrekende permit te halen.Gelukkig een fraaie rustgevende rit van anderhalf uur heen en dito terug. De volgende dag , geen immigrationdictatortje want het is een nationale feestdag, dus, geen formulier inleveren maar ook geen Tonijntjevervelende confrontatie. We laten ons plezier niet vergallen en genieten met volle teugen van het weer, de goede wind, het zeilen, het mooie eiland en alles wat weVisje bereiden van Paul en Monique over zeilen leren en de verhalen over wat ze tijdens hun al zeven jaar durende reis rond de wereld hebben meegemaakt. Op de plotter zie je duidelijk alle zeildagen in beeld en na Batteaux Bay en King’s Bay wordt het tijd om terug te zeilen naar Store Bay, onze “zeebenen” te strekken, de kuierlatten te nemen en ons gewone bestaan thuis maar weer op te pakken.

Meer sterke verhalen bewaren we voor thuis, want zonder mogen we niet terug komen!

Het was goed, erg goed, want…..

Ik zie dat Olav van deze reis en het zeilen, en niet te vergeten het vissen, geniet en zich in dit gezelschap volledig thuis voelt en dat maakt deze etappe nog mooier en specialer dan mijn vorige avonturen met de Full Circle. Dank daarvoor aan die oerdegelijke schipper Paul en lieve gastvrouw Monique. En gast Paul, het was goed te merken dat je een veel meer ervaren zeiler bent dan Olav en ik maar ik vond dat we goed teamwerk hebben verricht.

En mocht U, lezer, echt zin hebben in een doe-vakantie, het is er geen schoolvoorbeeld van maar op de Full Circle komt U volledig aan uw trekken.

Jim en Olav.

Lees Meer
197 Hits

DE INDIANEN VAN DE KUNA YALA

Doordat onze website enige tijd uit de lucht is geweest hou je nog enige blogs van ons tegoed. Deze is geschreven door onze gast Jim. Lees ook de hierna hieronder geplaatste blogs......

 

Na een behoorlijk winderige oversteek, door Monique zo plastisch beschreven in haar blog, van Aruba naar San Blas komen we enigszins bij die eilandengroep voor de kust van Panama aan. We varen om een rif heen en ankeren voor het onbewoonde eilandje Orduptarboat. Het is paradijselijk, maar zo klein, dat Robinson Crusoe er zelfs zonder Vrijdag niet zou hebben kunnen overleven. Maar wat een rust, je hoort alleen het geluid van de branding op het rif achter het eiland en wat vogelgeluiden. Paul en ik zwemmen er heen en lopen er in zo'n tien minuten over het witte strand om het eilandje heen Het steekt nauwelijks boven het water uit, is voornamelijk begroeid met palmbomen en het maakt deel uit van Kuna Yala, het land, of de berg, van de Kuna indianen. Kuna Yala is een provincie van Panama bestaande uit zo'n veertig eilandjes en een smalle kuststrook. De komende week zullen we bij verschillende van die eilanden ankeren.
Al snel komt er een kano met een man en een vrouw langszij, de eerste indianen die we tegenkomen. De vrouw biedt ons mola's te koop aan, Kuna-handwerk bestaande uit kunstig bewerkte, uit meer lagen samengestelde lappen stof. Mola's worden ook door de Kuna-vrouwen gebruikt om de eigen kleding op borst en rug te verfraaien. Ik vind de prijzen nogal fors maar besef nog niet hoeveel handwerk er in die mola's zit en ze zijn wel heel mooi. De man verstaat kennelijk een paar woorden Engels en Paul laat zijn beste Spaans horen. Na een klein beetje afdingen, de man vertaalt, koop ik er twee van de vrouw, die duidelijk de dienst en de prijs uitmaakt. Ik mocht van Carla alleen gaan zeilen als ik ook iets bijzonders mee terug zou brengen van deze verre reis. Een investering van 60 US dollars lijkt mij in dit verband wel redelijk. Later krijg ik toch een beetje spijt niet meer van dit soort producten gekocht te hebben wanneer ik mij realiseer dat dit een van de middelen van bestaan is van de Kuna's. Later koopt Paul van een andere indiaanse een overhemd waarop kunstig een leguaan, een kreeft en een vis zijn "gepatcht".
De kano's waarvan we er later nog veel meer zullen tegenkomen, zijn inderdaad gewoon uitgeholde boomstammen. Dwarsplankjes als banken en peddels voor de voortstuwing, maar ze worden ook wel gezeild. Een eenvoudige mast met zeiltje wordt dan in een gat in het bankje gestoken en het werkt ! De bemanning van zo'n gezeilde kano komt kokosnoten verzamelen op het eilandje en vaart er mee weg. Later hoor ik dat de Kuna's per jaar zo'n 15000 kokosnoten naar Colombia exporteren, maar dat de noten ook gebruikt worden als betaalmiddel en dan ongeveer 10 dollarcent waard zijn. De Kuna's zullen ons nog vaker bezoeken, we kopen brood, een soort dikke broodkoeken, vis, tomaten en limoentjes van hen. Twee red snappers en een tonijntje voor drie dollar en een blikje bier is voor beide partijen een prima deal. Paul maakt de vissen schoon en Monique maakt er een heerlijk maal mee, verser kan het gewoon niet.
Mannen, maar ook vrouwen met soms heel jonge kinderen aan boord peddelen met hun handel naar alle jachten die her en der bij de eilandjes voor anker liggen. De kreeften en inktvissen zijn vaak zo groot dat we er niet eens een passende pan voor hebben! Later kopen we voor 10 dollar wel een heel grote vis die ook nog voor ons wordt schoongemaakt en gefileerd.
De bemanning van een eigentijds model uitgeholde boomstam met afgeknotte achterkant waaraan een buitenboordmotor komt zelfs een jacht te hulp, dat vroeg in de avond op een ondiepte is gestrand bij Holandes cays. Het is vlak bij onze ankerplek en we zien dat zij samen met andere jachtbemanningen er uiteindelijk in slagen het jacht vlot te krijgen. Ik ben benieuwd of die Kuna's hier nog iets aan verdiend hebben, want dat het geen "welgesteld" volk is duidelijk.
Op de tijdelijk bewoonde eilandjes staan wat hutten, opgebouwd uit palen en palmbladeren, waar kennelijk maar enkele gezinnen verblijven. Op Dog Island mag je al betalen als je er aan land gaat, maar je kunt er prachtig snorkelen bij het wrak dat vlak voor het strand onder water ligt. Op het eiland "serveert"een Kuna-man kokosnoot met een rietje en een indiaanse brengt er mola's en andere huisvlijt aan de man . Het is er zo fraai dat backpackers en andere toeristen zich er per watertaxi naar toe laten brengen. De permanent bewoonde eilanden zijn soms tot de laatste vierkante meter volgebouwd met dezelfde soort hutten. Soms ook zijn ze simpelweg opgetrokken uit betonblokken met daken van golfplaat. De toiletten zijn een soort golfplaten latrines op steigertjes boven water aan de rand van het eiland, de zee spoelt alles wel door.

Wanneer we zo'n eiland bezoeken lijkt het winkeltje waar we wat boodschappen denken te doen, wat mager bevoorraad. Er zijn voornamelijk houdbare spullen te koop en zeker geen verse etenswaren. De biervoorraad is trouwens zorgvuldig achter slot en grendel opgeslagen in een van de weinige gebouwtjes met een deur, een accessoire dat bij alle andere bouwsels kennelijk niet noodzakelijk is. De verkoop van het bier is in handen van een jonge en een oudere, traditioneel kleurig geklede, vrouw. 's Nachts zien we verlichting op het eiland, dus er is wel elektriciteit, waarschijnlijk opgewekt door middel van generatoren.
Water komt via een pijpleiding van het vasteland naar de gevestigde gemeenschappen en u wordt verzocht bij het ankeren van uw jacht die pijpleiding vooral niet kapot te trekken! De mensen zijn soms vriendelijk, maar wel wat afstandelijk. Men lijkt contact uit de weg te gaan, maar de taal is natuurlijk ook een hindernis. Ze lachen je soms vriendelijk toe maar willen tegelijkertijd liever niet gefotografeerd worden en hoe druk men het heeft met de dagelijkse bezigheden van de "beroepsbevolking" blijft nogal vaag. Monique aait een baby over de blozende wangetjes en wordt beloond met een prachtige "smile", maar een foto van moeder en kind zit er niet in, ma maakt zich snel uit de voeten. Op een onverhard "pleintje" midden op zo'n bewoond eiland zijn zo'n twintig kinderen van verschillende leeftijd aan het spelen, voornamelijk aan het voetballen. Wanneer wij dat pleintje op lopen, zijn ze al snel allemaal verdwenen op een enkel jongetje na dat schuchter vanuit de schaduw aan de rand van de speelplaats naar ons blijft staan kijken. De bakker heeft verse broodjes en spreekt zowaar een beetje Engels, morgen is het zondag en dan is zijn winkeltje gesloten; wat zou er op zondag anders zijn dan op zaterdag, of maandag? Groente en fruit hebben we op dit eiland niet aangetroffen. En zouden de kinderen wel naar school gaan? Toch staan er op twee grote met palmbladeren gedekte huizen grote televisieantennes en ergens zien we zelfs een paar zonnepaneeltjes. Het verhaal gaat dat een familie wel in het bezit is van een GSM maar die niet kan opladen bij gebrek aan elektriciteit. Wanneer ze hem bij jou mogen opladen wordt dat beloond met, jawel, een kokosnoot! We lopen over de smalle onverharde paadjes tussen de hutten/huizen waar een vrouwtje buiten aan mola's zit te werken. Een breed-getatoueerde man zit wat verderop kleurige armbanden en beenversieringen te knopen en het voelt een beetje vreemd, opdringerig zelfs, om hier openlijk te lopen fotograferen, een heel aparte ervaring in een verbazingwekkende omgeving.
El Porvenir is de hoofdstad van Kuna Yala Het is een eiland(je) waarop een airstrip is voor de dagelijkse vliegverbinding met het vasteland van Panama, en een overheidsgebouw zonder buitendeuren maar met fraai geschilderde emblemen. Hier wordt elke ochtend om 08.00 uur de vlag officieel gehesen wordt door een soldaat die verder ogenschijnlijk weinig te doen heeft.
Verder zien we er een onbemand Kuna-museum, een hotelletje, een soort cantina en twee steigers waar de bevoorrading plaatsvindt en bezoekers aan land komen. Een heel klein oud vrouwtje verricht de formaliteiten als je met het vliegtuigje wilt vertrekken, ze noteert heel zorgvuldig je paspoortgegevens, jouw gewicht en dat van je bagage en ze spreekt natuurlijk alleen maar Spaans! Zouden andere "hoofdstedelijke" activiteiten wellicht achter de schermen plaats vinden. Hier betaal je ook voor je verblijf in Kuna Yala, 20 dollar voor een boot als de Full Circle plus 5 dollar per opvarende. Een cruising permit voor het varen in de archipel San Blas kost 200 dollar en voor het inklaren op El Porvenir rekent de immigration-officer 100 dollar per persoon, dat is behoorlijk schrikken maar het kan in de havenstad Colon wel een ander bedrag zijn, kennelijk zijn die tarieven en/of de regels Panamees-flexibel. Omdat ik de volgende dag al vertrek, krijg ik op vertoon van mijn ticket het stempeltje in mijn paspoort, gratis maar het kost wel een hoop tijd en ergernis en mag ik wel even mijn ticket terug, "por favor". Ik ben kennelijk een apart geval waarover de ambtenaar telefonisch overleg moet plegen met een superieur.

Of de bedragen overigens echt ten goede komen aan de Kuna's lijkt me niet heel waarschijnlijk als ik de volgende dag nog eens vanuit het vliegtuigje foto's maak van zo'n volgebouwd Kuna-eiland en daarna vanuit de lucht en vanuit de taxi de ultramoderne skyline van Panama City aanschouw. Ik heb nog nooit zoveel bankgebouwen bij elkaar gezien, de welvaart is overduidelijk niet gelijkelijk verdeeld want de tegenstellingen zijn enorm. Ik had inderdaad wel een paar mola's meer mogen kopen, bij wijze van ontwikkelingshulp ?
Twee weken op de Full Circle met Paul en Monique is al is al een rijke ervaring maar de bijzondere kennismaking met de indianen van Kuna Yala heeft ook zeker indruk op mij gemaakt.

Jim van Hunnik

 

 

Lees Meer
1572 Hits
0 reacties