Saba,

Op onze tocht langs mooie Caribische eilanden ontbrak nog één eilandje, Saba. Onderdeel van het Koninkrijk der Nederlanden. Een klein eiland maar wel met het hoogste punt van Nederland. Mt. Scenery met 870 meter. Ja, daar kan Vaals met het drielandenpunt echt niet tegen op.

Op dus naar Saba met Gaston aan boord. Gaston en Monique zijn al 30 jaar bevriend en hebben samen nog de hotelschool gedaan. Gaston woont op Aruba en runt daar een hotelletje. Sinds de opening van zijn hotel Wonders in september was hij wel aan vakantie toe…

 

Nu is het lastige van Saba dat er geen goede haven is, zeker niet voor jachten. Je kunt vastknopen aan een mooring aan de westkant en dan met de bijboot naar de haven (poging I). Wij dus ook, maar na nog geen vijf minuten waren we drijfnat van het buiswater en stond de dinghy halfvol. Dat werd niks, dus terug naar de boot. Een mooring dichter bij de haven gezocht (poging II). Maar daar in de buurt stond een flinke swell. Niet leuk om met het bootje doorheen te gaan en ook niet leuk om de Full Circle onbeheerd achter te laten. Terug naar de ‘rustige’ westkant van het eiland voor poging III. Hier is The Ladder, een in de stenen uitgehouwen trap van ca 800 treden. Tot 1950 was dit de enige plek waar spullen aan land werden gesjouwd. Het schijnt dat er zelfs ooit een piano en een bisschop omhoog zijn gebracht! Zou poging III wel lukken? De oever was te steil en er lagen teveel stenen om de dinghy achter te laten, dus er was enige creativiteit vereist.

 

Eerst Gaston en Monique afgezet, daarna de dinghy aan de boot vastgeknoopt en naar de kant teruggezwommen. Na 800 treden en behoorlijk afgemat bereikten we het dorpje The Bottom. Leuke huisjes en zelfs drie kerkjes. Hier en daar werd Nederlands gesproken. Met father Dan (de plaatselijke geestelijke) meegelift naar Windward, een dorpje aan de ‘voet’ van Mt. Scenery.

 

Ons doel van vandaag was de beklimming van deze ‘berg’. Inmiddels was het al middag en bloedheet. Gaston en Monique gaven de pijp aan Maarten. Om de eer van Vaderland en Full Circle hoog te houden ben ik alleen verder gegaan. Nog eens 1064 treden, groot en klein. Bovengekomen niks te zien, de top zat geheel in de wolken. En dan de afdaling. Met knikkende knieën en gillende kuiten bereikten we de waterkant. Even nog zwemmen om de bijboot op te halen. Gelukkig stond er nog een koud biertje in de koelkast en maakte Monique weer een grote schaal p(l)opcorn!

 

Ps. Even later zien we een eind verderop de IImpuls aan de mooring liggen. Na ruim 6 weken was het leuk om Tom en Marieke weer te zien en werden we uitgenodigd om samen met Gaston te blijven eten!