Atlantische Oceaan,

Varen met gasten heeft veel leuke kanten. Niet alleen de gasten veranderen per reis maar ook de gesprekken, de verhalen. Alsof je elke keer weer aan een nieuw boek begint. Soms moet het even op gang komen maar dan…

Van Gran Canaria naar de Kaap Verdische Eilanden voeren we met onder andere een neonatoloog, een vaatchirurg en een tandarts aan boord. Ja, elk gesprek krijgt dan al snel een medische wending. Uitspraken worden met kennis van bewijslast onderbouwd dan wel weersproken. De artikelen uit de ‘Lancet’ vliegen om de oren!

 

Opvallend op dezelfde trip is de ruim gevulde ziekenboeg. Of er een relatie is met het voorgaande weet ik niet maar Dinks flue vloog gemakkelijk over. Eerst sloeg bij Paul de keelpijn toe. Vervolgens werd Monique geveld met allerlei griepverschijnselen. Zelfs Tulin moest er aan geloven hoewel dat ook door de plaatselijk verorberde morene aal kan zijn gekomen. Wil tenslotte bleef slechts op de been door een voorraad paracetamol waarmee Tommy Simpson de top van de Mont Ventoux wél zou hebben gehaald… Kortom, het leek de Henri Dunant wel volgens Jacques die overigens niets mankeerde.

 

Maar verder was het een heel plezierige reis. Casper bouwde vinex woningen op de zeebodem en Dink maakte vissen schoon met chirurgische precisie (incisie achter de kieuwen én achter de anus en hup de boel eruit). Met gebakken aardappeltjes en salade een lekkere maaltijd. Verder stond de radio regelmatig afgestemd op Dink Draait. Van David Bowie tot Deep Purple en andere lekkere ‘60-’70 muziek.

 

Ja, en zo kwam ook aan dit ‘boek’ weer een einde…