imageimageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2019, na een wereldreis van ruim 8 jaar weer naar 'huis' via de atlantische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Pak op je donder

Tahiti,

Elke zeezeiler krijgt wel eens een flink pak op z'n donder. Voor ons gebeurde dat in de laatste 30 mijl voor Tahiti. Met weinig wind hadden we de Tuamoto's verlaten. Het was een afstand van 220 mijl. We hadden het relaxed ingepland en besloten er een dag en twee nachten over te doen. En dan s' morgens aankomen met goed licht en zicht. Veilig. Maar zover was het nog niet...

Het is nog voor zessen, donker en ik slaap pas een uur als Monique mij wakker maakt. 'Paul, de wind neemt toe. Ik denk dat we beter vast de genua wat kunnen inrollen'. We zijn goed op elkaar ingespeeld. Terwijl Monique de schoot laat vieren draai ik de furlinglijn een stuk naar binnen. De genua heeft een aantal merktekens. We reven tot het eerste merkje, zoals we altijd doen. Binnen een paar minuten is het gebeurd. De wind neemt verder toe. 'Ik trek ook alvast een rif in het grootzeil' zeg ik en ik ga aangelijnd naar voren. Terug in de kuip is het al tijd om de genua verder te reven. En kort daarna een tweede rif in het grootzeil. De wind schiet snel door tot in de dertig knopen. Teveel voor de toch wel fors gereefde genua. Die moet helemaal weg nu. Bij het binnendraaien breekt een blok van de furlinglijn en draai ik de lijn vast op de lier. Dat gebeurd op een slecht moment. Met een 'prussiklijntje', een soort bergbeklimmersknoop, leg ik een lijn naar een andere lier om de spanning er af te halen. Dat lukt maar het kost wel tijd. We draaien de fok nu helemaal binnen. Maar door het heftige klapperen hebben we inmiddels wel een scheur in het zeil. Een derde rif in het grootzeil en bijliggen. De wind gaat regelmatig naar de 40-45 knopen en huilt door de verstaging. De golven bouwen flink op en er komt regelmatig water over. We zijn niet bang. Wel gespannen en geconcentreerd. We hebben geleerd te vertrouwen op onze sterke boot. En we zien dat de boot zich goed houdt. De golven rollen mooi onder het schip door. De lucht is grouw en grijs. En er komen bakken water naar beneden. Tahiti komt nauwelijks dichterbij. Dan draait de wind en kunnen we op een ruime windse koers naar Tahiti sturen. Maar nog is het niet voorbij. Als de wind weer de 45 knopen haalt gaan we nog maar een halfuurtje bijliggen. Dan eindelijk na een uur of zes klaart het wat op en neemt de wind af. Tahiti rijst op uit de zee tussen grijze nevelen. We zien Point Venus waar Cook voor het eerst de doorkomst van Venus aanschouwde. We hadden ons de aankomst op dit eiland wat romantischer voorgesteld...

Natuurlijk analyseer je zoiets. Hadden we het kunnen weten? Nee dus. We checken regelmatig de gribfiles die we met sailmail kunnen binnenhalen. Daarin was niets bijzonders te zien. In het textweerbericht van Frans Polynesie werd gesproken over 'rafales' met mogelijk 30 knopen wind. Ik heb dit geinterpreteerd als 'squalls', stevige buien die meestal in minder dan en half uur voorbij zijn. We spraken nog een Fransman die in hetzelfde weer had gezeten. Volgens hem kunnen de meteorologen slechts voorspellen dat er kans is op slecht weer maar niet wanneer en waar...

Haaibaai...... Valse Pas,
Tahiti voor uw betere kluswerk en al uw booTschapp...

Reacties

 
Nog geen reacties
Reeds Geregistreerd? Hier Aanmelden
Gast
woensdag 01 april 2020

Captcha afbeelding