imageimageimageimageimageimageimage
imageimageimageimageimageimageimage

Full Circle Blog

De Full Circle vaart in 2017 over de Indische oceaan. Lees de avonturen van Paul & Monique en hun gasten.

Pak op je donder 2&3

We zeilen nu bijna 7 jaar rond de wereld. Tot voor kort was het aantal keer met zeer harde wind beperkt. We varen immers niet voor niets de 'milk run' route. In de buurt van de evenaar met veel gunstige Voor anker voor de tafelbergpassaatwind. Kort voor Tahiti in de Pacific 2014 werden we te grazen genomen door een soort thermisch laag met een aantal uur 40+ wind. Bijliggen, eerste keer een scheur in het zeil. Flink geschrokken schreven we een blog over dit 'pak op ons donder'.

Met de crossing van de Indische Oceaan en het ronden van de Kaap de Goede Hoop hebben we wel weer een paar grenzen verlegd. Het hoeft van ons echt niet zo nodig maar het gebeurd. Na wekenlang klussen hebben we dan eindelijk los kunnen gooien in Richard Bay. Weerman Des is positief over een weather window naar East London. Dat is een berucht stuk. Vrijwel altijd veel wind en de sterke Agulhasstroom maken het moeilijk. En tussen Durban en EL is geen enkele mogelijkheid om te schuilen, laat staan een haven aan te lopen. Buurvrouw Marijke zag in haar atlas staan 'Wild Coast'. Ik bedoel maar. Tussen Durban en East London krijgen we wel twaalf uur 40-50 knopen wind voor de kiezen. Een flink pak op ons donder dus. We gaan zelfs een paar uur bijliggen. Het sturen is extreem vermoeiend. Aan de stuurautomaat kan je dit niet overlaten. Tijdens het bijliggen worden we door de stroom flink weggezet. Als de wind afneemt hebben we moeite om East London nog te halen. Maar het lukt en we droppen het anker op de Buffalo River. De eerste etappe zit erop. Gelukkig is ook hier een leuke yachtclub en, het treft, op zaterdagavond 'braai'.

Ondertussen zijn er hier zo'n 15 jachten verzameld. Allemaal op weg naar Kaapstad. Allemaal druk met weerkaartjes bekijken en gribfiles binnenhalen. Weerman2 lijnen op de ketting Des, de man verdiend een standbeeld wat mij betreft naast Mandela, schrijft in zijn dagelijkse mail over een goed weather window. All the way to Cape Town. Dat moeten we hebben. We liggen al zwaar achter op schema en in Kaapstad komen Monique's 'vliegvriendinnen' langs beladen met drop en stroopwafels.

Zodra de wind van Zuidwest weer naar de Oosthoek draait vertrekken we. Nog weinig wind dus op de motor. Maar dan komt er een mooie bries. We laten Mosselbaai, een stopover die vaak wordt gebruikt, rechts liggen. Een dag later passeren we in de nacht Cape Agulhas, het meest zuidelijke punt van Afrika. Het is dan nog ruim 100 mijl via Kaap de Goede Hoop naar Kaapstad. We kunnen dan nog 35 knopen wind verwachten. Echt druk maken we ons daar niet meer om. What's new? We passeren Kaap de Goede Hoop die zich tussen de wolken door even laat zien. De wind trekt al flink aan. Ja hoor de 40 knopen wordt weer aangetikt. Wat was die bijnaam ook al weer? Oh ja, 'Cape of Storms'. We gaan verder op de kotterfok. Qua grootte zoiets als een surfzeil. Op golven van 3 á 4 meter lijkt het ook wel of we surfen. Net voor het donker wordt Hier was het nog te doenzien we de Tafelberg. De wind neemt nog steeds toe. Regelmatig boven de 50 knopen. Je wordt er gek van. Om Kaapstad te halen moeten we ook nog flink hoog varen. De wind giert en huilt door de verstaging. Water waait horizontaal van de golftoppen af. Volgens de Reeds almanac een teken van storm. Monique bewaakt op de plotter de veilige koers. Sturen is moeilijk en is zwaar. De boot is erg loefgierig. We lopen regelmatig meer dan 8 knopen snelheid en de gangboorden gaan door het water. Dat is niet normaal voor een Hallberg 49. We hebben zelden water over het dek. Maar dit zijn ook geen normale condities. Zeil minderen, ofwel de kotterfok indraaien, is vragen om problemen. Het zeil gaat danZeilen alleen op de kotterfok extreem klapperen en zal juist dan stuk gaan. Maar de druk op zeil en tuigage is enorm. Als er nu iets stuk gaat, al is het maar het harpje van de val, hebben we een groot probleem. Zo gaan er tientallen gedachten door mijn hoofd. Moet ik niet dit doen of dat. Maar de mogelijkheden zijn beperkt. De marge is klein. Doorgaan is het beste. Gelukkig blijft alles heel. We komen met moeite bij de haven van Kaapstad. De ingang ligt precies in de wind. Dat gaat dus niet lukken met zoveel wind. Niet op zeil en de motor heeft dan ook niets in te brengen. We gaan voor anker net ten noorden van de haven. We nemen een borrel en praten nog wat. De adrenaline zakt weer. Boot en bemanning hebben het pak op ons donder weer overleefd. En morgen is er weer een dag.

De volgende dag is er nog steeds teveel wind om de haven binnen te gaan. We lezen mailtjes van de andere zeilers. Meer dan de helft van de boten heeft problemen gehad. Drie boten hadden hulp van de Zuid Afrikaanse rescue nodig. Dan mogen wij nog niet klagen.

Serieuze zaken............
Blauw bezoek